Οι Πρώτες Ελληνικές Αποικίες
Η κάθοδος των Δωριέων ανάγκασε πολλούς παλιούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου να μεταναστεύσουν σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Μετακινούνταν σε μεγάλες ομάδες, χωρίς να προετοιμαστούν και να οργανωθούν συστηματικά με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές να μην γνωρίζουν που τελικά θα εγκατασταθούν. Φρόντιζαν όμως στις νέες τους εγκαταστάσεις να διατηρούν την ενότητά τους. Συγκεκριμένα:
Οι Αιολείς ξεκίνησαν από τη Βοιωτία και έφτασαν στη Λέσβο και την απέναντι παραλία της Μικράς Ασίας, η οποία ονομάστηκε Αιολίδα.
Οι Ίωνες ξεκίνησαν από τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο και πέρασαν στις Κυκλάδες, τη Χίο και τη Σάμο κι από κει έφτασαν στα μικρασιατικά παράλια, στην περιοχή που ονομάστηκε Ιωνία.
Οι Δωριείς μετανάστευσαν από την Πελοπόννησο κι εγκαταστάθηκαν σε μερικά νησιά των Κυκλάδων, στην Κρήτη, στη Ρόδο και στα νότια παράλια της Μ. Ασίας.
Οι μεταναστεύσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να ιδρυθούν πολλά μικρά ελληνικά κράτη στα νησιά του Αιγαίου. Μερικά από αυτά, όπως η Μίλητος και η Σμύρνη, αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα κι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις του ελληνισμού.

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ

Μετά την παρακμή των μυκηναϊκών κρατών, πολλά ελληνικά φύλα, αναζητώντας ένα καλύτερο τόπο για να ζήσουν, μετακινήθηκαν και κατέλαβαν διάφορες περιοχές. Η πιο ονομαστή μετακίνηση εκείνης της εποχής είναι η γνωστή "Κάθοδος των Δωριέων".
Οι Δωριείς ξεκίνησαν από την Πίνδο και έφτασαν στην περιοχή της Δωρίδας. Εκεί έμειναν για κάποοιο χρονικό διάστημα και μετά κατευθύνθηκαν πρός την Πελοπόννησο καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερός της μέρος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναστάτωση της ζωής των κατοίκων. Πολλοί από αυτούς έχασαν την ελευθερία τους ενώ άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους μην μπορώντας να υποφέρουν άλλο αυτή την κατάσταση.
Ως συνέπεις της καθόδου ήταν να σταματήσει το εμπόριο, μιας και δεν υπήρχε ειρήνη και ασφάλεια. Επίσης η γραμμική γραφή, με την οποία έγραφαν τα μυκηναϊκά χρόνια, σιγά σιγα ξεχάστηκε. Μετά όμως από κάποιο καιρό τα πράγματα ησύχασαν. Παλιοί και νέοι κάτοικοι άρχισαν να αποκτούν τις ίδιες συνείθειες και να λατρεύουν τους ίδιους θεούς. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να δημιουργηθούν πολλά κράτη που έρχονταν συχνά σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Η μετακίνηση των Δωριέων στην Πελοπόννησο είχε τον χαρακτήρα στρατιωτικής επιχείρησης, όπως αναφέρει η Άννα Ραμού- Χαψιάδη. Από τον Ηρόδοτο(στίχο. 26 2- 5) αντλούμε μια ερμηνευτική εκδοχή για την κάθοδο των δωρικών πληθυσμών. Σύμφωνα με αυτή, οι Δωριείς ,που το όνομα τους είναι εθνικό και δηλώνει τους κατοίκους της Δωρίδας , σχηματίστηκαν λίγο πριν το τέλος της Μυκηναϊκή ς εποχής από μια φυλετική ομάδα, που κατοικούσε στην Μακεδονία και είχε επικεφαλής το γένος των Ηρακλειδών . Συγκεκριμένα, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι μετά τη δολοφονία του Ύλλου, που επεχείρησε να ανακτήσει την πατρική βασιλεία, οι αδελφοί του κατέφυγαν στους Δωριείς με την υποχρέωση να μην επιστρέψουν αν δεν παρέλθουν 100 χρόνια. Όταν πέρασε αυτό το διάστημα οι Ηρακλειδές Τήμενος, Κρεσφόντης και Αριστόδημος και οι δύο γιοι του Αιγιμιού, Πάμφυλος και Δύμας συγκέντρωσαν στράτευμα και με τη βοήθεια του Όξυλου από την Αιτωλία, ξεκίνησαν το κατακτητικό τους έργο. Από το Ρίο πέρασαν στην Πελοπόννησο , την οποία κατέλαβαν κατά το μεγαλύτερο μέρος της . Στόχος βασικός των Δωριέων ήταν η κατάληψη των μυκηναϊκών κέντρων, των οποίων η αίγλη και η ισχύς είχαν πια οριστικά παρέλθει. Τα έργο της κατάκτησης ήταν σχετικά εύκολο για τους Δωριείς καθώς η αριθμητική τους υπεροχή και η επιθετική τους ορμή δεν μπορούσε να αναχαιτιστεί από τον αμυνόμενο, παρηκμασμένο πια Μυκηναϊκό πληθυσμό. Ως αποτέλεσμα οι Δωριείς κατέλαβαν την Τίρυνθα, το 'Αργος, την κοιλάδα του Ευρώτα, την πεδιάδα του Παμίσου , την Κορινθία και το επίκεντρο του Μυκηναϊκού πολιτισμού, τις Μυκήνες.Από την πορεία που ακολούθησαν οι Δωριείς και από τον τρόπο κατάληψης των περιοχών αυτών αντιλαμβανόμαστε ότι έδρασαν διασπασμένοι σε ομάδες.

Γεωμετρικά Χρόνια 1100 - 800 π.Χ.

Αρχαϊκά Χρόνια 800 - 500 π.Χ.

Κλασικά Χρόνια 500 - 323 π.Χ.

Ελληνιστικά Χρόνια 323 - 146 π.Χ

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ
Σημαντικότατο σταθμό στην Αρχαία Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία αποτελούν οι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Περσών για την προάσπιση της ελευθερίας τους. Οι λαμπρές νίκες κατά των εκάστοτε εισβολέων επέτρεψαν στο Ελληνικό έθνος να περάσει από την εφηβική ηλικία στην ωριμότητα, ν' αποκτήσει συνείδηση της δύναμής του και να δημιουργήσει τον κλασικό πολιτισμό του οποίου οι αρχές και τα ιδεώδη αποτέλεσαν τα θεμέλια του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, επειδή ακριβώς οι αρχαίοι έλληνες έζησαν και δημιούργησαν σε μια ελεύθερη κοινωνία.
Οι μεγάλοι αυτοί εθνικοί πόλεμοι καθαρά αμυντικοί, τους προκάλεσαν οι Πέρσες στην προσπάθειά τους να υποτάξουν τη ΝΑ Ευρώπη. Από την πλευρά της Ελληνικής ιστορίας τα Μηδικά, όπως καθιερώθηκε να ονομάζονται αυτές οι συγκρούσεις, είναι κυρίως οι τρείς περσικές εκστρατείες:Α) του Μαρδόνιου στη Θράκη και τη Μακεδονία (492π.Χ.)Β) του Δάτη και του Αρταφέρνη στο Αιγαίο και την Αττική (490π.Χ.) καιΓ) του Ξέρξη στην Κεντρική Ελλάδα (480 - 479π.Χ.).Οι σημαντικότεροι σταθμοί της τρίτης αυτής εκστρατείας εναντίον της Ελλάδας ήταν η μάχη των Θερμοπυλών, η ναυμαχία του Αρτεμισίου, η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η μάχη των Πλαταιών.Πριν τη Ναυμαχία της ΣαλαμίναςΜετά την κατάληψη του στενού των Θερμοπυλών απ' τους Πέρσες και την λήξη της Ναυμαχίας του Αρτεμισίου χωρίς αποφασιστικό αποτέλεσμα, ο Ελληνικός στόλος εγκατέλειψε την θαλάσσια περιοχή στα Βόρεια της Εύβοιας κατευθυνόμενος προς τις ακτές της Αττικής και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την κατάκτηση ολόκληρης της Κεντρικής Ελλάδας από τον στρατό του Ξέρξη. Σ' αυτή την περίσταση ο ρόλος του Θεμιστοκλή υπήρξε οπωσδήποτε αποφασιστικός, κατόρθωσε να πείσει τους Αθηναίους να εκκενώσουν την Αττική με την προστασία του Ελληνικού στόλου ο οποίος αγκυροβόλησε στη Σαλαμίνα για να προστατεύσει αυτήν την επιχείρηση.

περισσότερα εδώ

Ελληνο-Περσικοί Πόλεμοι
Από την Live-Pedia.gr
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Από τους μεγαλύτερους πολέμους της αρχαιότητας. Έγιναν απ' το 520 μέχρι το 449 π.Χ. ανάμεσα στους Πέρσες και τους Έλληνες. Λέγονται ακόμη και Μηδικοί (Μήδοι = Πέρσες).
Άρχισαν την εποχή που η μεγάλη Περσική αυτοκρατορία βρισκόταν στην ακμή της. Είχε καταλάβει όλη την Ασία κι οι άρχοντές της θεώρησαν καλό να κατακτήσουν και την Ελλάδα και ίσως αργότερα και την υπόλοιπη την Ευρώπη. Βρήκαν λοιπόν την αφορμή, όταν το 500 π.χ. οι Ίωνες της Μ. Ασίας επαναστάτησαν κατά της περσικής εξουσίας και σ' αυτή τους την ενέργεια ζήτησαν βοήθεια απ' τους Έλληνες. Βοήθεια τους έστειλαν η Αθήνα κι η Ερέτρια. Η επανάσταση απέτυχε κι ο Δαρείος, ο βασιλιάς των Περσών, στρέφεται στην Ελλάδα. Έτσι αρχίζουν οι μεγάλες εκστρατείες των περσικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, που καμιά απ' αυτές δε στέφτηκε μ' επιτυχία.
Πρώτος Περσικός Πόλεμος (492 π.Χ)Πρώτος έφτασε στις ακτές της χώρας ο Μαρδόνιος, γαμπρός του Δαρείου, με μεγάλες ναυτικές δυνάμεις και πεζικό. Μα οι φοβερές τρικυμίες που τους βρήκαν στον Άθω ανάγκασαν το Μαρδόνιο να γυρίσει άπραγος στην Περσία.

Δεύτερος Περσικός Πόλεμος (490 π.Χ)
Στη δεύτερη εκστρατεία αρχηγοί ήταν ο Δάτης κι ο Αρταφέρνης. Είχαν μαζί τους και έναν Έλληνα προδότη, που τους έκανε τον οδηγό, τον Ιππία. Ο στρατός τους έφτανε τους 110.000 άντρες. Στη μεγάλη μάχη που έγινε στο Μαραθώνα οι Πέρσες νικήθηκαν απ' τους Έλληνες και απεχώρησαν.
Τρίτος Περσικός Πόλεμος (480 - 479)
Μετά το θάνατο του Δαρείου, βασιλιάς της Περσίας γίνεται ο γιος του Ξέρξης, που αποφασίζει να συνεχίσει το πολεμικό έργο του πατέρα του, παρά τις μέχρι τότε αποτυχίες. Αυτή τη φορά η προετοιμασία που γίνεται απ' τους Πέρσες ξεπερνά κάθε όριο κι εξαντλεί όλες τις δυνατότητες που διαθέτει η Περσική αυτοκρατορία. Τώρα όμως την ηγεσία του αγώνα αναλαμβάνει η ισχυρότερη πόλη της, η Σπάρτη. Οι Περσικές δυνάμεις ανέρχονταν σε 1.000.000 πεζικό, ιππικό και περισσότερα από 1.000 πλοία. Σ' αυτή την τρίτη εκστρατεία έγιναν οι σημαντικότερες συγκρούσεις κι οι πιο αποφασιστικές για την όλη έκβαση του πολέμου. Η μία ήταν στις Θερμοπύλες, όπου κρατήθηκε ο εχθρός για αρκετό διάστημα απ' τα 300 παλικάρια του Λεωνίδα και τελικά μόνο μετά από προδοσία του Εφιάλτη κατάφερε να καταχτήσει το πέρασμα προς την Αθήνα, που, έρημη πια από κόσμο (σύμφωνα με σχέδιο του Θεμιστοκλή, η πόλη είχε εκκενωθεί), καταστράφηκε απ' τον εξοργισμένο Ξέρξη.
Μα η απάντηση γι' αυτή την καταστροφή του έρχεται στη Σαλαμίνα, όπου ο ελληνικός στόλος έδωσε γερό μάθημα στους Πέρσες, που το 480 π.Χ. φεύγουν απ' την Ελλάδα.
Το 479 π.Χ., στη μάχη των Πλαταιών, νικήθηκαν και τα υπολλείμματα του περσικού στρατού μ' επικεφαλής το Μαρδόνιο, που σκοτώθηκε σ' αυτήν τη μάχη. Μετά ήρθε η νίκη στον κόλπο της Μυκάλης. Αποτέλεσμα ήταν να ελευθερωθούν οι περισσότερες ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας. Μετά, η Σπάρτη απεχώρησε από τον πόλεμο κατά των Περσών και έτσι τέλειωσαν ουσιαστικά οι πόλεμοι αυτοί.
Η Αθήνα όμως και οι σύμμαχοί της συνέχισαν τις εχρθροπραξίες που τερματίστηκαν με την Κιμώνεια ειρήνη (499 π.Χ.), που σήμανε και το τυπικό τέλος των Περσικών Πολέμων.

Ο δίσκος της Φαιστού· το πρώτο έντυπο στην παγκόσμια ιστορία
Ο Δίσκος της Φαιστού (που βρέθηκε το 1908 από τον L. PERNIER στον Β.Α. τομέα του ανακτόρου της Φαιστού) με την αποτυπωμένη* γραφή του, μαζί με την επιγραφή σε χαλκό από το Ιδάλιον της Κύπρου, αποτελούν σπουδαιότατα ευρήματα για την ανθρωπότητα και το ελληνικό έθνος. Αυτά σε συνδυασμό με την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β από τον "ερασιτέχνη" Μ. Βεντρίς (αρχιτέκτονας στο επάγγελμα) την 1/6/52 που έδωσε ένα ηχηρό ράπισμα σε όλους τους "επιστήμονες" που ήταν απόλυτα σίγουροι πως η Γραμμική Β δεν είναι ελληνική γλώσσα (αφού σύμφωνα με τη θεωρία περί ινδοευρωπαίων οι Ελληνες δεν υπήρχαν (!) τότε) απέδειξαν την αρχαιότητα της ελληνικής γλώσσας. Ο Δίσκος της Φαιστού που χρονολογείται στην αρχή των Νεοανακτορικών χρόνων (17ος π.Χ. αιώνας), φέρει σημεία της "ιερογλυφικής γραφής" και στις δύο όψεις, που αποτυπώθηκαν με σφραγίδες, όταν ο πηλός ήταν νωπός. Πρόκειται λοιπόν για την παλαιότατη ένδειξη τυπογραφίας στον κόσμο, αναπαραγωγής γραπτών κειμένων με καλούπια σημείων. Και οι δύο επιγραφές έχουν αποτυπωθεί σε σπειροειδή διάταξη, από την περιφέρεια προς το κέντρο. Συνολικά τα σημεία στις δυο όψεις του δίσκου είναι 242. Αυτά διαρρυθμίζονται σε 61 ομάδες (λέξεις), πού η κάθε μία χωρίζεται από την άλλη με κάθετες εγχάρακτες γραμμές. Ο αριθμός των σημείων σε κάθε λέξη ποικίλλει από δύο έως επτά. Οι λέξεις στην Α πλευρά του δίσκου είναι 30 ενώ στην Β πλευρά του είναι 31. Τα διαφορετικά σύμβολα είναι 45 (και σύμφωνα με τον συγγραφέα Α. Βασιλάκη δεν απεικονίζεται πάντα το ίδιο γράμμα τού συμβατικού ελληνικού κρητικού αλφάβητου, σε κάθε ένα από αυτά). Επίσης, να αναφέρουμε ότι υπάρχουν δεκαπέντε σύμβολα και στις δύο πλευρές του, πού έχουν μία υπογεγραμμένη, άλλοτε πλάγια και άλλοτε κάθετη προς το σύμβολο. Τα σύμβολα αυτά απαντούν μόνο στην αρχή λέξεων και η υπογεγραμμένη προστέθηκε με μία γραφίδα.* η γραφή -όπως προαναφέραμε- έχει αποτυπωθεί στον πηλό με κινητά στοιχεία (όπως στα σημερινά τυπογραφεία, γεγονός που δείχνει τυποποίηση και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν και άλλα παρόμοια αντικείμενα). Ιδια γραφή έχει βρεθεί σε έναν πέλεκυ που βρέθηκε στο μινωικό ιερό σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου, καθώς και σε έναν πυραμοειδή λίθο που βρέθηκε στην περιοχή των Μαλίων.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ

Κάθε χρονική περίοδος, συνήθως σχολιάζουμε ανά αιώνες, έχει να επιδείξει και τα δικά της λογοτεχνικά ρεύματα, τις κατευθύνσεις αυτές δηλαδή που ορίζει η συγκεκριμένη εποχή και γίνονται «μόδα» στην πλειοψηφία των δημιουργών.Συνήθως όταν εμφανίζεται ένα νέο λογοτεχνικό ρεύμα ξεκινά σαν αντίδραση στα προηγούμενα, σαν μια μικρή επανάσταση μιας ομάδας δημιουργών όχι μόνο στην περιοχή της τέχνης αλλά και της κοσμοθεωρίας των προηγούμενων από αυτούς. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όλα είναι αλληλένδετα, κοινωνία, ιστορία, πολιτική, τέχνη και έκφραση. Για να αναφερθεί ένα λογοτεχνικό ρεύμα στην ιστορία θα πρέπει να έχει πέρα από εκφραστές και αρκετούς υποστηρικτές.Ανάλογα με τον αριθμό και των δύο το λογοτεχνικό ρεύμα ή κίνημα θεωρείται μεγάλο ή μικρό, διαρκεί πολύ ή λίγο. Υπάρχουν λογοτεχνικά ρεύματα που έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα και συνεχίζουν να έχουν εκφραστές ακόμα και σήμερα (πχ κλασσικισμός), ενώ άλλα άνθισαν για πολύ λίγο σε εποχές ανακατατάξεων, πολέμων, γενικής αναταραχής και αποτελούν πλέον αναφορά στα τότε δρώμενα (πχ Ντανταϊσμός). Τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά ρεύματα από την αρχαιότητα ως σήμερα είναι, με χρονολογική σειρά:

1. Κλασσικισμός 2.Ρομαντισμός 3.Συμβολισμός

4. Ρεαλισμός 5.Νατουραλισμός 6.Υπερρεαλισμός 7.Λογοτεχνία του παραλόγου 8.Νέα λογοτεχνία.

Πολλές φορές δεν είναι δυνατόν να κατατάξουμε έναν συγγραφέα ή ένα κείμενο σε μία μόνο κατηγορία γιατί μπορεί να υπάρχουν επιρροές από διάφορα είδη είτε στο έργο είτε στο στυλ γραφής του συγγραφέα. Η Θεωρία της Λογοτεχνίας ασχολείται με αυτόν τον τομέα και αναλύει τα κείμενα ώστε να ανιχνεύσει διαφορές και ομοιότητες με λογοτεχνικά ρεύματα αλλά και την πρωτότυπη συνεισφορά του κάθε έργου.Ο κάθε καλλιτέχνης, συγγραφέας, δημιουργός γενικότερα ονειρεύεται να διαφοροποιηθεί από τα υπάρχοντα λογοτεχνικά ρεύματα, προκειμένου να δημιουργήσει τη δική του σχολή. Η ρήξη αυτή στη θεωρία της ψυχο-σημειωτικής ονομάζεται το σύμπλεγμα του Οιδίποδα (όρος του Φρόυντ), γιατί ο συγγραφέας από τη μια είναι εξ ορισμού δεμένος με την παράδοση που τον γαλούχησε κι από την άλλη ζητά να την αποτάξει.Κάθε λογοτεχνικό ρεύμα έχει τους κύριους εκφραστές του και τον «πατέρα» του. Διάφορες λογοτεχνικές διαμάχες έχουν γίνει ανά καιρούς προκειμένου να οριστεί ως αρχηγός ενός ρεύματος αυτός ή ο άλλος δημιουργός, ή να βρεθούν τα πρώτα ψήγματα του είδους σε κάποιο έργο νωρίτερα από την εποχή που κατ'εξοχήν εμφανίστηκε το λογοτεχνικό ρεύμα.

Ειδικές Μαθησιακές Διαταραχές
Οι γονεις ενός παιδιού με μαθησιακές δυσκολίες πολλές φορές αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν το παιδί τους να αντιμετωπίζει μαθησιακό πρόβλημα ενώ τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του φαινόταν πανέξυπνο και ικανότατο. Αυτή ακριβώς η αίσθηση που έχουν οι γονείς για την ευφυϊα των παιδιών τους από τα πρώτα χρόνια, είναι αυτή που διαχωρίζει αυτά με ειδικές μαθησιακές διαταραχές από αυτά με τις υπόλοιπες σχολικές δυσκολίες. Και το αποτέλεσμα είναι η έκπληξη των γονιών και σε πολλές περιπτώσεις η δυσκολία αποδοχής των μαθησιακών προβλημάτων του παιδιού και η επιλογή λάθος τρόπων αντιμετώπισης της καταστασης , ενώ παραλληλα δημιουργούνται εντάσεις μέσα στην οικογένεια. Ας γίνει κατανοητό ότι οι ειδικές μαθησιακές διαταραχές είναι μια απρόσμενη και αναιτιολόγητη κατασταση που υπάρχει σε ένα παιδί με μέση ή και υψηλή νοημοσύνη. Χαρακτηρίζεται δε από σημαντική καθυστερηση σε έναν ή περισσότερους τομεις μάθησης (Selikowitz , 1993). Οι τομείς μάθησης που αφορούν τις ειδικές μαθησιακές διαταραχές είναι δυνατόν να χωριστούν σε δύο ομάδες : Ακαδημαϊκές ικανότητες : Αναγνωση , γραφή , ορθογραφία , αριθμητική , προφορικός λόγος (κατανόηση και έκφραση). Η κατηγορία αυτή των ικανοτήτων είναι λιγότερο κατανοητή. Περιλαμβάνει την εκμάθηση ικανοτήτων όπως : επιμονή , οργάνωση , αυτοέλεγχος , συντονισμός κινήσεων , κοινωνικές δεξιότητες , κ.λ.π. Οταν αναφερόμαστε σε σημαντική καθυστερηση δε εννοούμε φυσικά τις διαφοροποιήσεις που προκύπτουν με βάση τα ταλέντα και τις κλίσεις του παιδιού. Αυτές οι διαφοροποιήσεις είναι φυσιολογικές , λογικές και αναμενόμενες. Αναφερόμαστε στις σημαντικές εκείνες δυσκολίες που διαφοροποιούν το παιδί από τους συνομηλίκους του , που δημιουργούν έντονες δυσκολίες για να ακολουθήσει τους ρυθμούς μάθησης και διδασκαλίας στην τάξη , που περεκκλίνουν του μέσου όρου. Η εντυπωση , και η συνηθισμένη προσδοκία , ότι όλα τα παιδιά αναπτύσσονται με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό, σε όλους τους τομείς, είναι τελικά εκτός πραγματικότητας. Οι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες ικανότητες στις δραστηριότητες που αναπτύσσουν! Για παραδειγμα, κάποιοι έχουν πολύ κακές επιδόσεις στον αθλητισμό, ή είναι εντελώς παραφωνοι ... Τέτοιες αδυναμίες όμως είναι αποδεκτές! Αντίθετα, περιμένουμε από όλους να διαβάζουν και να γραφουν με ευχέρεια , και να κάνουν αριθμητικούς υπολογισμούς με ευκολία . Μάλιστα, αν υπάρχουν δυσχέρειες σε αυτούς τους τομείς , υπάρχει η πιθανότητα ακόμα και να χαρακτηριστούν ως «καθυστερημένοι» ή ότι έχουν κάποια εγκεφαλική βλάβη ! Σε πιο ελαφρές περιπτώσεις δε , το παιδί χαρακτηρίζεται ως τεμπέλης και αμελής και υπάρχει η άμεση κατάταξή του ως «κακός μαθητής»... Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα υπάρχει η σκέψη ότι πρόκειται για φυσιολογικές αντιληπτικές διαφοροποιήσεις που καθιστούν απαραίτητη την τροποποίηση των τρόπων μάθησης και την υποστηριξη ειδικού... Παλιότερα , τέτοιου είδους προβλήματα περνούσαν απαρατηρητα , ακριβώς γιατί οι σχολικές απαιτήσεις και επιδόσεις δεν ήταν τόσο σημαντικές. Σημερα , όμως , που ο συναγωνισμός στη σχολική κοινότητα έχει γίνει μεγάλος , άρχισε πλέον να ερευνάται πιο συστηματικά το πρόβλημα των μαθησιακών διαταραχών. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η διεθνής επιστημονική κοινότητα προβληματίζεται και ερευνά το θέμα των μαθησιακών διαταραχών ήδη από τη δεκαετία του 1960. Στη χώρα μας , έχει δοθεί έμφαση στο πρόβλημα τα τελευταια 15 περίπου χρόνια. Υπολογίζεται , λοιπόν, από το Υπουργείο Παιδείας ότι το 3,5 - 5 % των μαθητών έχει προβλήματα στην αναπτυξη του λόγου και περίπου το 20% των παιδιών παρουσιάζει διαφορους τύπους μαθησιακών διαταραχών. Από αυτούς τους μαθητές το 4 - 5 % αντιμετωπίζουν σοβαρές ειδικές μαθησιακές διαταραχές ενώ οι υπόλοιποι σαφώς πιο ελαφρές μορφές.

Ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του ανθρώπου
Ανάπτυξη της προσωπικότητας - κύκλος της ζωής
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το νευρικό σύστημα του ανθρώπου έχει την ικανότητα να καταγράφει, αποθηκεύει και συνθέτει τις εμπειρίες του ατόμου, έτσι ώστε να παράγονται τα πιο αποτελεσματικά για την προσαρμογή σχήματα συμπεριφοράς. Με την πάροδο του χρόνου και κάτω από την επίδραση των εμπειριών που προέρχονται από το κοινωνικό περιβάλλον αναπτύσσεται ένα σύστημα βασικά σταθερών διαθέσεων, τάσεων, πεποιθήσεων, επιθυμιών, αξιών και σχημάτων προσαρμογής, που χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο άτομο και του δίνουν τη μοναδικότητα του. Το διακριτό αυτό όλο, που αποτελείται από σχετικά μόνιμες τάσεις και σχήματα συμπεριφοράς ενός ατόμου, το ονομάζουμε προσωπικότητα.
Ελάχιστα σχήματα συμπεριφοράς έχουν ήδη αναπτυχθεί στη γέννηση. Τα περισσότερα αναπτύσσονται προοδευτικά ως αποτέλεσμα της βιοψυχολογικής ωρίμανσης του ατόμου, που ακολουθεί ορισμένα στάδια ή φάσεις. Τα στάδια αυτά είναι η προσχολική ηλικία, η λανθάνουσα περίοδος, η εφηβεία, η ώριμη ηλικία και τα γηρατειά.
Πολύπλοκοι γενετικοί, περιβαλλοντικοί, κοινωνικοί και συναισθηματικοί παράγοντες, που λειτουργούν σ' όλα τα στάδια, καθορίζουν κατά πόσο η ανάπτυξη της προσωπικότητας θα είναι αρμονική και φυσιολογική ή θα παρουσιάσει παρεκκλίσεις και διαταραχές.
Οπωσδήποτε δεχόμαστε ότι γενετικοί παράγοντες που επιδρούν μέσα από βιοχημικούς, ορμονικούς κ.ά. μηχανισμούς δημιουργούν βιολογικές προδιαθέσεις για τα ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία της αναπτυσσόμενης προσωπικότητας. Ενώ, όμως, ακραίες διαταραχές του αυτόνομου, κεντρικού νευρικού και του ενδοκρινικού συστήματος μπορούν να συνδεθούν με χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, φαίνεται να υπάρχει μικρή μόνο σχέση ανάμεσα στη λειτουργία των συστημάτων αυτών και τα μόνιμα χαρακτηριστικά της φυσιολογικής προσωπικότητας.
Η Ανάπτυξη της Προσωπικότητας - Κύκλος της ζωής που περιγράφουμε παρακάτω είναι μία σύνθεση της βιολογικής, ψυχολογικής και κοινωνικής ανάπτυξης του ανθρώπου βασισμένη κυρίως στις θεωρίες αναπτυξιακών ψυχιάτρων και ψυχολόγων όπως ο Sigmund Freud ο Erik Erikson η Margaret Mahler η Melanie Klein ο Jean Piaget, κ.ά. (βλέπε Πίνακα)
Πίνακας. Tα στάδια Ανάπτυξης της προσωπικότητας - Κύκλου της ζωής κατά Freud Mahler, Piaget

FREUD
Στάδιο
Ηλικία
Στοματικό στάδιο
0-18 μηνών
Πρωκτικό στάδιο
1 1/2 - 2 1/2 με 3 ετών
Ουρηθρικό στάδιο
Μεταβατικό στάδιο μεταξύ πρωκτικού και φαλλικού
Φαλλικό ή οιδιπόδειο στάδιο
2 1/2 με 3 - 5 με 6 ετών
Λανθάνουσα περίοδος
5 με 6 - 11 με 13 ετών
Γεννητικό στάδιο
11 με 13 - ενηλικίωση
MAHLER
Φυσιολογική αυτιστική φάση
0-2 μηνών
Φυσιολογική συμβιωτική φάση
2-10 μηνών
Φάση αποχωρισμού - εξατομίκευσης
4-36 μηνών
Διαφοροποίηση και ανάπτυξη σωματικής εικόνας
4-10 μηνών
Εξάσκηση (στον αποχωρισμό-εξατομίκευση)
6 με 10 - 16 με 18 μηνών
Επαναπροσέγγιση
16 με 18 - 24 μηνών
Σταθεροποίηση της εξατομίκευσης και έναρξη της σταθερότητας του αντικειμένου
24 - 36 μηνών
PIAGET
Προγλωσσικό αισθητικο-κινητικό στάδιο
0-2 ετών
Αναπαραστασιακό ή προ των λογικών διεργασών στάδιο
2-7 ετών
Στάδιο των συγκεκριμένων λογικών διεργασιών
7-12 ετών
Στάδιο των τυπικών λογικών διεργασιών
12-18 ετών