Γράμμα σ’ ένα νέο δάσκαλο

To άρθρο το αναδημοσιεύει και η Terra computerata .Aξίζει να διαβαστεί. Εμένα

πάντως μου έδωσε κουράγιο...

Οι σημερινές προκλήσεις

Αγαπητέ μου συνάδελφε,

Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη.

Είμαι δασκάλα και είναι όμορφο....

Είμαι δασκάλα και είναι όμορφο
...να έρχονται οι παλιοί σου μαθητές να σε αγκαλιάζουν ,να σε φιλάνε, να σου λένε πως σε αγαπάνε και θέλουν να τους κάνεις μάθημα πάλι..
...Να έρχονται σε σένα να τους ανοίγεις το μπουκαλάκι το νερό γιατί η κυρία όλα τα μπορεί....
... Να τους μαθαίνεις να δένουν τα κορδόνια τους

Να ακους καθε πρωί "κυρία είσαι πολύ όμορφη" ενώ εσυ νιώθεις χάλια.

Να καταλαβαίνουν το καινούριο άρωμα σου και το καινούριο lip gloss.

Nα κόβεις απλά τις άκρες απο τα μαλλιά σου και όλα να ναι "μεγιές κυρία" ενω κανεις αλλος δεν το είχε παρατηρήσει.

Να θέλουν να παντρευτείς πιο πολύ και απο οσο θελει η μαμα σου.

Να θέλουν να κάτσουν όλα κοντά στην έδρα.

Ζέα το δημητριακό που απαγορεύτηκε σκόπιμα στην Ελλάδα και αντικαταστήθηκε απο το αλεύρι

 

Ποιό ήταν αυτό το δημητριακό, που τάισε και μεγάλωσε για χιλιάδες χρόνια λαούς, γερούς και δυνατούς;
Γιατί αυτό το δημητριακό,ο ”εθνάρχης” Ελ.Βενιζέλος,το απαγόρευσε δια νόμου ;

Από ποιούς και για ποιόν λόγο,πήρε εντολές; Ποιούς ενοχλούσε, η χιλιάδων ετών καλλίεργειά του;;
Αυτή είναι η ζειά,που χαρίζει ζωή και που για κάποιο λόγο,δεν έπρεπε οι Ελληνες να συνεχίσουν να τρώγουν!

Ζειά = “αλεύρι ντινκελ”‏…”φάρμακο σου είναι ή τροφή σου”

Όμάδα επιστημόνων έφθασε εις τήν Θεσσαλονίκην, όπου εύρισκες τότε ανθρώπους άπό όλες τις φυλές. Ήρεύνησε προσεκτικά και έδημοσίευσε τό 1922 τό πρώτο σύγγραμμα διά τις ομάδες αίματος και τις ιδιαιτερότητες εκάστης. Οί Έλληνες είναι κατά πλειοψηφία “0″ ομάδος και οί υπόλοιποι “Α” ομάδος, οί Χάζαροι είναι “Β” ομάδος κ.λπ.
Αρχάς του 1923 στέλνουν εις τήν Θεσσαλονίκη ένα ζευγάρι ιατρών διά νά εξετάσει τήν διατροφήν τών Ελλήνων, επηρεασμένη άπό τόν Ιπποκράτη, ό όποιος έλεγε εις τους ασθενείς ”φάρμακο σου είναι ή τροφή σου”.
Άρα αυτοί έσκέφθησαν, έχει καθιερώσει εις τόν Έλληνα υγιεινή διατροφή, ποια είναι όμως ή βασική τροφή;Οί ερευνηταί κατέληξαν, σύντομα, ότι βασική τροφή τών Ελλήνων είναι τό ψωμί. Τό ψωμί όμως τών Ελλήνων ήταν από Ζειά και όχι άπό σιτάρι. Είς τά χημικά εργαστήρια συνέκριναν γρήγορα αλεύρι άπό Ζειά και Σιτάρι καί μέχρι τό 1926 διαπιστώνουν ότι:Είς τόν εγκέφαλο του ανθρώπου υπάρχει ένας αδένας μεγέθους διδράχμου τόν όποιον ονόμασαν “Αμυγδαλή” ή “Αμύγδαλα”. Αυτός ό άδήν δημιουργεί τήν μνήμην καί τήν φαντασίαν είς τους ανθρώπους με 300 διαφορετικές πρωτεΐνες (Αμινοξέα). Αυτές οί πρωτεΐνες διά νά συνδεθούν μεταξύ των καί νά δημιουργήσουν τά συμπλέγματα της μνήμης καί νά διατηρηθούν αυτά είς τόν χρόνον, χρειάζονται μίαν δύναμιν, μίαν κόλλα, διά νά κολλήσουν (λεπτομέρειες περί μνήμης είς τό “Αφύπνισις”).

Μονή Τίμιου Σταυρού Δολιανών / Ασπροποτάμου.

Aν θες να κάνεις ένα έργο διαχρονικό πρέπει να στοιχειώσεις πάνω του το συναίσθημα…Είναι εκείνο το “δομικό υλικό” που θα το κάνει “ερωτεύσιμο”...Νομίζω ό,τι ο ερωτισμός, αποτελεί το κίνητρο του κτήτορα ενός έργου που θέλει να το αφήσει στην Ιστορία, ως μέρος της κτιστής κληρονομιάς, του (κάθε) τόπου.
Είναι όπως και στην κοινωνία μας…Πολλά τα άτομα…Ίσως ο καθένας ξεχωριστός από τον άλλον…Λίγα όμως τα εξαιρετικά και ελάχιστα τα μαρτυρικά…Εκείνα που με το έργο τους και τις πράξεις τους, έμειναν στην Ιστορία…Πολλοί φέρουμε το όνομα Νίκος (ακόμα και΄γώ) αλλά ένας ήταν ο Καζαντζάκης.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα κτίσματά μας…Πολλά είναι τα σπίτια του χωριού, λίγα όμως είναι τα ξεχωριστά…Βέβαια, όλα μπορεί να σου παρέχουν την δυνατότητα και το σκοπό του “κατοικείν”, λίγα όμως είναι τα γουστόζικα...Αν τα μετρούσαμε, δεν θα τα βρίσκαμε περισσότερα από τα δάχτυλα των δυο χεριών.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑ, ΣΤΗΝ ΑΝΘΟΥΣΑ ΑΣΠΡΟΠΟΤΑΜΟΥ

Υπάρχει ένα Μοναστήρι που δεν έχει την μεγαλοπρέπεια των γνωστών Μονών των Μετεώρων και πολύ περισσότερο του Άθου.

Είναι λιτό μέσα στο δικό του παράδεισο εφόσον βρίσκεται δίπλα στην συμβολή δύο παραπόταμων του Αχελώου…Εκεί που συναντιέται το Ανθουσιώτικο με το Χαλικιώτικο ρέμα.

Κάτω από την Ανθούσα (ή Λεπενίτσα) Ασπροποτάμου. Η Λεπενίτσα ή Βλαχολεπενίτσα, κατοικείται από βλαχόφωνους και φιλόξενους ανθρώπους.

Η ιστορία του Χατσίκο!

O Χατσίκο (Hachiko), που στα Ιαπωνικά σημαίνει “Πιστός σκύλος”, ήταν ένας σκύλος ράτσας Ακίτα και γεννήθηκε τον Νοέμβριο το 1923, στην πόλη Odate, στην περιφέρεια Akita της Ιαπωνίας. Το 1924 ο ιδιοκτήτης του, καθηγητής Γεωργίας Χιντεσαμπούρο Ουένο (Hidesamburō Ueno), τον πήρε μαζί του στο Τόκυο, όπου ζούσε και εργαζόταν.Η ζωή ενός σκύλου που έγινε ιαπωνικό σύμβολο πίστης και παντοτινής φιλίας.

Κατα τη διάρκεια της ζωής του καθηγητή, κάθε πρωί που έφευγε για το Πανεπιστήμιο, ο σκύλος τον συνόδευε μέχρι την πόρτα. Το βράδυ, ο Χατσίκο πήγαινε και τον περίμενε στον σιδηροδρομικό σταθμό Shibuya. Όταν ο καθηγητής επέστρεφε με το τρένο απ το Πανεπιστήμιο, τον υποδεχόταν και τον συνόδευε σπίτι. Αυτό γινόταν μέχρι τον Μάϊο του 1925, όταν ο καθηγητής έπαθε εγκεφαλικό καθώς έκανε διάλεξη. Ο σκύλος, τον περίμενε να κατεβεί απ το συγκεκριμένο τρένο όπως πάντα, αλλά ο καθηγητής είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή.

Θαυμαστά έργα ανθρώπων ανά τον κόσμο!

1. Montserrat Monastery, Καταλωνία, ΙσπανίαΟι δυνατότητες αλλά και άγνωστες ικανότητες των ανθρώπων μάς εκπλήσσουν ανά τους αιώνες, ειδικά μέσα από σπουδαία μνημεία που κατασευάστηκαν από ανθρώπινο χέρι και δεν παύουν να προκαλούν εντύπωση. Θέλετε η τοποθεσία των κτισμάτων σε απόκρημνα σημεία, θέλετε η δυσκολία της κατασκευής ή ο όγκος της δομής, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που εντυπωσιάζουν.

2. Mont Saint Michel, Γαλλία

ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ (Θ.Πάγκαλος)

Όλοι ξέραμε τι θα ακολουθήσει όταν η χώρα μπήκε άρον άρον στο ΔΝΤ και τα Μνημόνια.
Επίσης ξέρουμε πολύ καλά την καταστροφή που έρχεται,ας μην κοροϊδευόμαστε!