Γι’ αυτό η ελληνική γλώσσα είναι μοναδική! Δείτε κάτι που ΔΕΝ γνωρίζατε για την γλώσσα μας!

Η ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία… Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο…

Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα. Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα νεοελληνικά).
Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός.

Μια τεράστια γνώση κλειδωμένη-κωδικοποιημένη μέσα λέξεις λόγω της μαθηματικών τιμών που έχουν. Ένας από τους Πρωτοπόρους επί του θέματος ήταν ο μέγιστος Πυθαγόρας. Οι αριθμοί, τα σχήματα, η αρμονία και τα άστρα έχουν κάτι κοινό, έτσι αντίστοιχα τα μαθηματικά (αριθμοί) η γεωμετρία (σχήματα) η αρμονία(μουσική) και η αστρο-νομία (αστήρ=α-χωρίς- στήριγμα + φυσικοί νόμοιπου τα διέπουν) ήταν αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα, που με την συγκεκριμένη σειρά που αναφέραμε ήταν η σκάλα για την εξέλιξη (=εκ -του- έλικος, DNA) του νου-ψυχής προς τον Δημιουργό. 

Έναν Δημιουργό που δημιούργησε βάσει αυτών των τεσσάρων επιστημών. 27 σύμβολα-αριθμοί με αριθμητική αξία συνθέτουν το Ελληνικό Αλφάβητο, 3 ομάδες από 9 σύμβολα-αριθμούς η κάθε ομάδα, με άθροισμα κάθε ομάδας 45, 450, 4.500.
ΑΛΦΑ = 1+30+500+1= 532 =>5+3+2= 10 => 1+0= 1
ΕΝ = 5+50 = 55 => 5+5 = 10 => 1+0= 1
ΟΜΙΚΡΟΝ = 70+40+10+20+100+70+50= 360, όσες και οι μοίρες του κύκλου

"ΓΟΥΡΝΟΧΑΡΑ" ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Ένα παμπάλαιο έθιμο των Χριστουγέννων αναβίωσαν σήμερα στη Σωτήρα τα μέλη του Μορφωτικού-Πολιτιστικού Συλλόγου με μεγάλη επιτυχία στην πλατεία του χωριού.Η "Γουρνοχαρά" στην περιοχή μας αποτελούσε ίσως το κορυφαίο έθιμο των Τρικάλων και της θεσσαλικής γης,που οι φίλοι της Σωτήρας αποφάσισαν να το επαναφέρουν όχι μόνο ως άξιομνημόνευτο γεγονός,αλλά και ως έμπρακτη προσπάθεια διάσωσης και διάδοσης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η παράδοση ήθελε σε κάποιες περιοχές να σφάζουν τα οικόσιτα γουρούνια  5-6 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα και σε άλλες άρχιζαν από την ημέρα των Χριστουγέννων και μετά, ανάλογα με την παρέα. Τα περισσότερα γουρούνια σφάζονταν στις 27 Δεκεμβρίου, ημέρα του Αγίου Στεφάνου. Γι’ αυτό και η γιορτή αυτή ονομαζόταν "γρουνοστέφανος". Αφού  έσφαζαν τους χοίρους που έθρεφαν όλο το χρόνο,ακολουθούσε το γδάρσιμο, άρχιζε το κόψιμο του λίπους (παστού), για να γίνει έπειτα το κόψιμο του κρέατος σε μικρά τεμάχια.Οι νοικοκυραίοι στα καζάνια με τη βοήθεια των γυναικών έβραζαν κομμάτια κρέατος και έψηναν τις τσιγαρίδες.

Εννοείται πως καθ' όλη τη διάρκεια στήνονταν ένα μικρό γλέντι με χριστουγεννιάτικα τραγούδια και διάφορα δημοτικά παραδοσιακά,χόρευαν και έπιναν ντόπιο κρασί ή τσίπουρο της νέας σοδειάς. Το λίπος αυτό, αφού το έλιωναν πρώτα, το έβαζαν σε δοχεία λαδιού ή πετρελαίου και αφού πάγωνε, διατηρούνταν σχεδόν όλο το χρόνο.Με τα κομμάτια κρέατος έφτιαχναν ντόπια σπιτίσια λουκάνικα με πράσο και με τα εντόσθια έφτιαχναν τα μπουμπάρια,που τα συναντούμε παραλλαγμένα και σε όμορες περιοχές.Το δέρμα το χρησιμοποιούσαν για να φτιάξουν γουρνοτσάρουχα για όλα τα μέλη της οικογένειας. Οι κάτοικοι της Θεσσαλίας το λίπος του γουρουνιού το χρησιμοποιούσαν όλο το χρόνο και σε όλα σχεδόν τα φαγητά. Υπήρχαν μάλιστα περιπτώσεις που πολλοί δεν το αντικαθιστούσαν με τίποτα. Ακόμα και το καλοκαίρι στα φαγητά τους χρησιμοποιούσαν λίπος, γιατί το θεωρούσαν δική τους παραγωγή και επομένως φθηνό, σε αντίθεση με το λάδι που  αγόραζαν μισή ή μια οκά πανάκριβα, για να περάσουν ένα και δυο μήνες. Επίσης, πολλές φτωχές οικογένειες δεν αγόραζαν καθόλου λάδι και δεν ήξεραν ούτε ποιο είναι το χρώμα του.
Η γουρουνοχαρά κράτησε, με όλη την αίγλη της, μέχρι τον Πόλεμο, συνεχίστηκε βέβαια και αργότερα σε πολλά χωριά που είχαν ακόμη γουρούνια στα σπίτια τους.Σήμερα ελάχιστοι τηρούν και συνεχίζουν το παραδοσιακό αυτό έθιμο.

Ο χριστουγεννιάτικος έρωτας και οι ωραίοι Έλληνες του λόρδου Βύρωνα

Το βράδυ των Χριστουγέννων του 1809 ο 21χρονος λόρδος Βύρων αντικρίζει για πρώτη φορά την Αθήνα. Μπροστά του απλώνεται η μικρή επαρχιακή πόλη που ονειρευόταν το ένδοξο παρελθόν της. Δεν ήταν τα κλασικά μνημεία και οι αρχαιότητες που τον ενθουσίαζαν, όπως όλους τους περιηγητές της εποχής. Δεν εκδήλωνε ενθουσιασμό για τα ερείπια των Αθηνών. Η φύση, η γοητεία του τοπίου, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων, οι πολιτικές συνθήκες και η κοινωνική κατάσταση, δηλαδή η ζωή του τόπου, ήταν τα στοιχεία που έκαναν την ψυχή του να σκιρτήσει και να γράψει μερικά από τα ωραιότερα ποιήματά του.

Ήταν ακόμη και τα όμορφα κορίτσια των Αθηνών. Ενθουσίασαν τον άγγλο ευγενή, ξεσήκωσαν τη φαντασία του και φόρτωσαν την ήδη βεβαρημένη συναισθηματική του κατάσταση με νέες λαμπερές σκέψεις. Ήταν ανήμερα τα Χριστούγεννα, όταν συνάντησε για πρώτη φορά και ερωτεύτηκε τα τρία κορίτσια του παλαιού πρόξενου της Αγγλίας Προκόπη Μακρή. Τη Θηρεσία ή Τερέζα, τη Μαριάννα και την Κατίγκω, δείχνοντας ιδιαίτερη συμπάθεια στην πρώτη, την οποία οι Αθηναίοι αποκαλούσαν «νεραϊδογέννητη». Μέχρι τις ημέρες μας εμφανίζονται νέα στοιχεία για τη ζωή του ονειροπόλου ευγενή. Αλλά τις ωραιότερες στιγμές του τις έζησε στην Αθήνα τα Χριστούγεννα του 1809!

Το «Δωδεκαήμερο» του 1809
Η επίσκεψη του Βύρωνα στην Αθήνα συνέπεσε με τον εορτασμό του «Δωδεκαήμερου».

Ο "χρυσός" σπόρος της ζέας εξαπλώνεται.

Ο "χρυσός" σπόρος της ζέας εξαπλώνεται.Ο αρχαίος σπόρος των Ελλήνων ξαναμπαίνει στις διατροφικές μας συνήθειες, αφού είναι πλούσιος σε πρωτεϊνες,βιταμίνη Β3,Μαγνήσιο,Φωσφόρο,Κάλιο,Αμινοξέα κλπ, κυρίως όμως, περιέχει ελάχιστη Γλουτένη.
Ο φούρνος της γειτονιάς μου πείστηκε και έβαλε το ψωμί ζέας στην ημερήσια παραγωγή,το προωθεί μάλιστα και με σχετικό φυλλάδιο από μεγάλη αλευροβιομηχανία που προμηθεύεται το αλεύρι ζέας.
Από φέτος η καλλιέργεια της ζέας σε δικό μας κτήμα είναι γεγονός.Με το καλό σε λίγο καιρό υψηλής ποιότητας αλεύρι από δίκοκκο σιτάρι ζέας,θα μπορεί να είναι η πρώτη ύλη για ψωμί,πίτες,μπισκότα,κριτσίνια κα.,φυσικά θα είναι διαθέσιμο σε όλους τους φίλους που θέλουν να γευτούν εύγεστα και θρεπτικά προϊόντα από δίκοκκο σιτάρι ζέας.

Έκθεση σπάνιων παιχνιδιών στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»

Η έκθεση «Toy Stories» για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Pat και Nora, δύο πολύ ιδιαίτερα αρκουδάκια. Το σπάνιο μαύρο αρκουδάκι με το όνομα Pat χρονολογείται περίπου το 1910, ενώ το  ανοιχτόχρωμο (Nora) από το 1908.

inSh

Μια έκθεση σπάνιων και πολύτιμων παιχνιδιών απ’ όλο τον κόσμο, με τίτλο «Τοy Stories», παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Η έκθεση ξεκινά σήμερα, Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου, και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, περισσότερα από 100 σπάνια και μοναδικά παιχνίδια από τη συλλογή του Ιδρύματος Σ.Ο.Φ.Ι.Α. (Σύνδεσμος Οργανωμένων Φιλολογικών και Ιστορικών Αρχείων), μία από τις μεγαλύτερες συλλογές παιχνιδιών του κόσμου.

ΑΔΕΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο Χριστόφορος Δουλγέρης είναι εικαστικός φωτογράφος. Φωτογραφίζει από τα δεκαπέντε του και οι φωτογραφίες του έχουν φιλοξενηθεί σε διάφορες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στο τελευταίο του πρότζεκτ φωτογραφίζει εγκαταλελειμμένα σχολεία σε όλη την Ελλάδα και διαπραγματεύεται την εικόνα από χώρους εκπαίδευσης του «λόγου» με την ευρεία έννοια.

«Φωτογραφίζω στην πλειοψηφία τους σχολεία εγκαταλελειμμένα, σχολές και οποιοδήποτε ίδρυμα έχει σχέση με την ιστορία της Ελληνικής εκπαίδευσης. Αντλώ τις πληροφορίες μου από το ίντερνετ, την ιστορική έρευνα από βιβλιοθήκες, δημόσια έγγραφα, δημόσια αρχεία και από απλές αφηγήσεις. Το κομμάτι της έρευνας είναι ένα κομμάτι τέχνης από μόνο του», λέει..

«Δεν κάνω μια καταγραφή με μια φωτογραφική μηχανή, έτσι απλά σαν περαστικός. Υπάρχει μια τυπολογία που ακολουθώ, και ένα ένστικτο που εμπιστεύομαι και δεν με έχει ξεγελάσει. Δεν φωτογραφίζω τα λαμπερότερα σχολεία αλλά αυτά στα οποία η ιστορία έχει αφήσει ένα αποτύπωμα. Πολλά από τα σχολεία που φωτογραφίζω έχουν κλείσει για γεωλογικούς λόγους και άλλα κλείσανε μετά από έναν πόλεμο. Τελευταία πολλά κλείνουν λόγω έλλειψης μαθητών ή δασκάλων. Κάθε σχολείο έχει την δική του ιστορία και ο καθένας από μας έχει μία ιστορία από το σχολείο.

 

Ταξίδευα στο «πουθενά» στην περιοχή της Λίμνης Κερκίνης Σερρών για ένα προηγούμενο πρότζεκτ και πέρασα με το αυτοκίνητο μου μπροστά από ένα πανέμορφο διώροφο κτίριο με μεγάλα παράθυρα και ελαφρά πορφυρό χρώμα. Ήταν ένα σχολείο. Είχε μια τεράστια αυλή και στην είσοδο ένα μεγάλο δέντρο ιτιάς –κάτι που παρατήρησα και σε άλλα σχολεία που φωτογράφισα. Η εμπειρία ήταν μαγική και ήταν σαν να γύριζε ο χρόνος πίσω. Μεγάλωσα στην επαρχία και το σχολείο για τα παιδιά ήταν ο τόπος συνάντησης. Με τους φίλους μου θυμάμαι πηδούσαμε τα κάγκελα και παίζαμε εκεί όλο το απόγευμα. Ρώτησα για το συγκεκριμένο σχολείο, γιατί είναι κλειστό. Ένα τεράστιο φανταχτερό κτίσμα είναι ανενεργό. Έτσι άρχισα να ψάχνω και άλλα τέτοια σχολεία και κτίρια. Συνάντησα απίστευτη ομορφιά στην Ελλάδα και μια ησυχία που λειτούργησε ψυχοθεραπευτικά για μένα. Ανακάλυψα ότι την τελευταία δεκαετία έχουν κλείσει πολλά σχολεία γιατί η κρίση έχει συρρικνώσει τις θέσεις των δασκάλων και τα σχολεία » κοστίζουν.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ-ΤΕΧΝΙΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΑΒΡΑΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

                    Ο "Αντώνης" Φεστίμ Χασάνι, παραδοσιακός τεχνίτης πέτρας.

Με τους μαθητές μου,στα πλαίσια της Ευέλικτης Ζώνης και τη διερευνητική εργασία για τα παραδοσιακά επαγγέλματα στο χωριό μας,επισκεφθήκαμε τον τεχνίτη πέτρας Φεστίμ Χασάνι από την Αλβανία,που ζει και εργάζεται στην Ανάβρα περισσότερο από είκοσι χρόνια.Στην Ελλάδα πήρε το όνομα "Αντώνης",έτσι τον ξέρουν όλοι στο χωριό. Άνθρωπος νοικοκύρης, οικογενειάρχης ,εργατικός, που ενσωματώθηκε απόλυτα στην τοπική κοινωνία.Ζει με τη γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά πολλά χρόνια στο χωριό μας,το μικρότερο παιδί του,ο Δημήτρης, είναι μαθητής του σχολείου μας στην ΣΤ' τάξη και μαζί του συνεννοηθήκαμε να τον επισκεφθούμε στη δουλειά.Κοντά στο σχολείο,μέσα στον οικοδομικό ιστό του χωριού,ανέλαβε να αναπαλαιώσει ένα παλιό διώροφο πέτρινο σπίτι και να φτιάξει πέτρινο μαντρότοιχο σε όλη την περίμετρο του οικοπέδου.

Τον συναντήσαμε ανάμεσα σε πέτρες και εργαλεία, την ώρα που πελεκούσε τις γωνιές για τον μαντρότοιχο.

Από το 1990  χτίζει πέτρινα σπίτια, φράχτες, εκκλησίες κλπ,τη δουλειά την ήξερε από τη χώρα του γιατί εκεί ακόμη η πέτρα δουλεύεται με το χέρι όπως τον παλιό καιρό. Δουλεύει όλα τα είδη πέτρας σε επένδυση ή τοιχοποιία, αρμολογημένη ή ξεροληθιά. Έχει και ένα μικρό  συνεργείο από τεχνίτες, χτίστες, πελεκάνους και βοηθούς,που ξέρουν να χειρίζονται το μαστορικό σφυρί, το μυστρί και το ζύγι.

Στην Ανάβρα κάποτε υπήρχαν ντόπιοι τεχνίτες ή έρχονταν μπουλούκια μαστόρων από την Ήπειρο και έχτιζαν σπίτια από την έναρξη της άνοιξης μέχρι τα Χριστούγεννα,που επέστρεφαν στα χωριά τους.

Το σύνολο της ελληνικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής φτιάχτηκε από τους λαϊκούς, ανώνυμους αρχιτέκτονες. Αυτοί οι παραδοσιακοί τεχνίτες, οργανωμένοι σε ομάδες, ταξίδευαν από περιοχή σε περιοχή και έχτιζαν τα κτίρια, τις γέφυρες, τις βρύσες, τους μύλους και κάθε άλλη κατασκευή των παραδοσιακών οικισμών. Το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι δημιουργούσαν, σε όλο τον ελληνικό χώρο, εξηγεί, εν μέρει, τα κοινά χαρακτηριστικά τα οποία εμφανίζονται στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική διαφορετικών περιοχών.

Σήμερα όλοι βλέποντας ένα τέτοιο σπίτι Περιεργαζόμαστε, θαυμάζουμε και μελετούμε αλλοτινές τεχνικές σε αρχοντικά και ταπεινές μονοκατοικίες που κουβαλούν στις καλοδουλεμένες πέτρες τους όλη την ιστορία του τόπου.

Δυστυχώς νέοι τεχνίτες δεν υπάρχουν και όλοι προτιμούν να χτίζουν τα σπίτια τους με μπετό και τούβλα για λόγους οικονομίας,που όμως σε ομορφιά δεν φτάνουν σε τίποτα ένα παραδοσιακό πέτρινο σπίτι.

 Όλοι αυτοί οι καλοί μάστοροι,που έφτιαξαν αυτά τα κομψοτεχνήματα χάθηκαν μέσα στην άναρχη οικοδόμηση των πόλεων της Ελλάδας, γιατί είχαν φάει τη ζωή τους να χτίζουν πέτρα και παρέμειναν φτωχοί. Η απότομη αλλαγή που έγινε πριν δεκαετίες κι άρχισε όλος ο κόσμος να πηγαίνει στις πόλεις για μια καλύτερη ζωή έφερε μια αύξηση των μαστόρων για καλουπώματα και χτισίματα με τούβλα. Εκεί χάθηκαν όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες στο χτίσιμο της πέτρας και από τότε κανείς νέος Έλληνας δεν θέλησε να μάθει την τέχνη του πετρά. 

Ο Αντώνης λοιπόν μας είπε όταν τον ρωτήσαμε για τον τρόπο που χτίζει την πέτρα, ότι ξεκινάει με το θεμέλιο και όσο ανεβαίνει στον τοίχο πρέπει να βάζει και μεγάλες πέτρες, που να περνάνε από την μια μεριά του στην άλλη, τις ονομάζει "περαστές" (είναι αυτές που σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας λένε "μπατικές"). Τέτοιες μακριές πέτρες πρέπει να χτίζονται κάθε τόσο στον τοίχο, ώστε να τον εξασφαλίζουν. Στα ενδιάμεσα, ο τοίχος οικοδομείται με «αναθρέμματα». Οικοδομείται ο τοίχος καλύτερα από δύο μαστόρους. Ένας έξω (ο πιο έμπειρος), ο δεύτερος μέσα. Βάζει ο έξω μάστορας μια μεγάλη πέτρα, που αφήνει ένα κενό έως το μέσα πρόσωπο του τοίχου. Το κενό αυτό συμπληρώνεται έντεχνα από τον μέσα μάστορα. Αυτό το συμπλήρωμα είναι το "ανάθρεμμα". Ο τοίχος λοιπόν ολόκληρος χτίζεται με δύο πρόσωπα και το ενδιάμεσο κενό τους πρέπει να γεμίζεται, αλλά να χτίζεται συστηματικά με "αναθρέμματα".

Ιδιαίτερο λόγο έκανε για το πώς κατασκευάζονται οι γωνίες των σπιτιών. Ο έξω μάστορας βάζει στη γωνία μία μακριά πέτρα ("γωνιά", "αγκωνάρι" λένε αλλού) και στην από πάνω σειρά άλλη μακριά πέτρα, αλλά που να κατευθύνεται στον άλλο πλαϊνό τοίχο, ώστε να σταυρώνει με την κάτω πέτρα. Γι' αυτό, βλέποντας τη γωνία ενός πετρόχτιστου σπιτιού, παρατηρούμε σε όλο το ύψος εναλλαγή από μακριές πέτρες και μικρότερες (συχνά με τετράγωνο "κούτελο"),έχοντας πάντα κοντά του το ζύγι και ελέγχει τακτικά αν ο τοίχος είναι εντελώς ίσιος.

Τα εργαλεία που χρησιμοποιεί είναι: 

 Βούρτσα ξυσίσματος, ζύγι, μυστρί,μυστρί σοβαντίσματος, μυστρί αρμολογήματος,γωνιά,σφυρί, καλέμια 

αλφάδι, φραγκόφτυαρο.

 Στην Ελλάδα η Ήπειρος ήταν και είναι η περιοχή που έβγαλε τους περίφημους τεχνίτες,που έφτασαν σε όλα τα Βαλκάνια,όχι μόνο στη χώρα μας και έχτισαν αθάνατα και πανέμορφα πέτρινα οικοδομήματα.Μπορείτε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες ή να αντλήσετε πληροφορίες κάνοντας "κλικ" στους παρακάτω συνδέσμους:

 Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ  

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΑΒΡΑΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Με τη δημοσιογράφο-παρουσιάστρια Κατερίνα Καραβάτου,που επισκέφθηκε το σχολείο μας με τηλεοπτικό συνεργείο της εκπομπής της στο κανάλι "Ε",για γυρίσματα, που θα προβληθούν το ερχόμενο Σάββατο.
Το σχολείο μας προσελκύει το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον πολλών τηλεοπτικών εκπομπών, καθώς παρουσιάζει δραστηριότητα με εκπ/κά προγράμματα και δράσεις που υλοποιούνται κατά τον ετήσιο προγραμματισμό.Η Ανάβρα,το χωριό που έστρεψαν οι προβολείς της δημοσιότητας πάνω της,για τους ρυθμούς ανάπτυξης και τον τρόπο ζωής,προβάλλεται και μέσα από το σχολείο του οποίου προϊσταμαι και διδάσκω.