Τα Βλάχικα χωριά της περιοχής Ασπροποτάμου

Δημήτρη Λιθοξόου:
1. Pertuli [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Περτούλι [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Pertuli: βλάχικο χωριό [Boué 1854, I 58]. Pertuli: βλάχικο χωριό [Hahn 1854 I, 32]. Pertouli: βλάχικο χωριό [Lejean 1861, 21]. Pretuli: ρουμάνικο χωριό [Picot 1875, 36]. Pertuli: Στην περιοχή του Ασπροποτάμου. Κάτοικοι 500 Αρομούνοι [Weigand 1895, 317]. Περτούλι, δήμου Αιθίκων, νομού Τρικάλων, στην απογραφή του 1896 είχε 2.046 κατοίκους, [Χουλιαράκης 1974, 241]. Πορτούλι: τμήμα Πόρτας (Πόρτα Κολ), κουτσοβλάχικο χωριό [Αραβαντινός 1905, 51]. Pertouli: βλάχικο χωριό [Papahagi 1905, 168]. Περτούλι: Περτουλίου Τρικκάλων, 97 κάτοικοι [Λεξικόν Συνοικισμών 1923, 92]. Περτούλι: Τ.Δ. Αιθήκων, επαρχία Τρικκάλων, διάταγμα 29/8/1912 (Φ.Ε.Κ. 261/1912) [Αρχεία Δρακάκη - Κούνδουρου 1940, 682]. Περτούλιον: Περτουλίου Τρικάλων, 109 κάτοικοι, υψόμετρο 1.150 [Λεξικόν Οικισμών 1974, 296]. Περτούλι: Κυρίως κτηνοτροφικό χωριό. Το χειμώνα έχει πληθυσμό 75 κατοίκους και το καλοκαίρι 400 [Ζούκας - Φώλιας 1996, 124]. Περτούλι: Βλαχοχώρι της περιοχής Ασπροποτάμου. Σύμφωνα με κώδικα της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων, υπήρχε ήδη τον 10ο αιώνα. Το 1823 το χωριό ισοπεδώθηκε από τουρκαλβανικό στράτευμα [Κουκούδης 2000, 78, 91, 135]. Περτούλι: (έως το 1940 Πετρούλι), δήμου Αιθήκων, νομού Τρικάλων, κάτοικοι 132 [Λεξικό Σταματελάτου 2001, 613].

2. Veterniko [Αυστριακός Χάρτης 1914]. Βετερνίκον [Χάρτης Κοντογόνη 1912]. Veternico: βλάχικη κωμόπολη με 300 εστίες [Pouqueville 1826 II, 378]. Vetourniko: βλάχικο χωριό [Boué 1854, I 58].

Νεοέλληνες και καφενεία

Νεοέλληνες και καφενεία ... (καφενεία= φέις σήμερα (εξέλιξη)... ) "

“ Όταν βλέπω αυτούς όλους τους νεοέλληνες, τους τεμπέληδες, που δεν ξέρουν τι να κάνουν και κάθονται στο καφενείο και παίζουν τάβλι ή χαρτιά ή κουβεντιάζουν, μου ‘ρχεται να τους σιμώσω, να τους απλώσω τις χούφτες και να τους πω: Άνθρωποί μου, που δεν ξέρετε τι να τον κάνετε τον καιρό σας, δώστε τον μου εμένα να τελειώσω το έργο μου και να σώσω την ανθρωπιά μου ”.

(Συνέντευξή του Νίκου Καζαντζάκη στον Γιάννη Μαγκλή)

Η σοφή γριά και το ραγισμένο δοχείο

Η ιστορία ξετυλίγεται πριν πολλά χρόνια … σε μια επαρχία, κάπου στην Κίνα, όπου ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία κουβαλούσε καθημερινά νερό από ένα μακρινό ρυάκι, με δυο μεγάλα δοχεία περασμένα σε ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους ώμους της.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.

Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη στάθμη του νερού ως τη μέση. Έτσι, για δύο ολόκληρα χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

Φυσικά, το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε κι ένιωθε ντροπή για την ατέλειά του. Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.

«Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!»

«Μα γιατί;» ρώτησε η γριά. «Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;»

«Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!»

Η γυναίκα χαμογέλασε:

«Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα.» «Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα τοποθετώ το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικό μου.

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Όσο μπορείς, στο χέρι σου είναι " ...

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς : ... Μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.(Κ.Καβάφης)

Ανεκπλήρωτες ... Επιθυμίες

Ανεκπλήρωτες ... Επιθυμίες "
(Κωνσταντίνος Καβάφης)

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό, με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά — έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Σου υπόσχομαι τον πιο αυθεντικό εαυτό μου

" Σου υπόσχομαι τον πιο αυθεντικό εαυτό μου " ...

Ξέχνα τα κλισέ, τα συμβόλαια, τα τυπικά, τα άτυπα και τις τυπικότητες.Τα προγραμματισμένα ραντεβού, τα παιχνίδια του μυαλού και τα παιχνιδάκια που μάθαμε. Γάμησε το πρόγραμμα και τα «πρέπει», την υπερανάλυση και τις συμβάσεις. Απλώς κοίταξε με στα μάτια και πες ότι θα είσαι εδώ. Σήμερα. Φίλος, εραστής, σύντροφος, παρεάκι, αδερφός. Όποιος και να είσαι. Αφαίρεσε τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τις εξισώσεις, τα περίπλοκα σύμβολα και απλώς πρόσφερε μου εσένα για την αλήθεια μου και την δέσμευση μου.

Δεν απαιτώ το «για πάντα», θέλω μόνο το σήμερα σου.

Ευαίσθητες λέξεις, πραγματοποιημένες πράξεις και μια υπόσχεση είναι πολύ πιο πολύτιμα από την μη πραγματικότητα του για πάντα. Σε έναν κόσμο απρόβλεπτων και μια ζωή όπου όλα είναι άγνωστα, σου δίνω αυτή την υπόσχεση.

Σου υπόσχομαι να είμαι το 100% το εαυτού μου -το τρελό μου, το ανασφαλές μου, το μερικές φορές ντροπαλό και απόλυτο μου, αλλά πάντα το αιρετικό δικό μου.

Υπόσχομαι να σε αφήσω να είσαι εσύ, όπως ακριβώς μου ήρθες, όχι αυτό που επιθυμώ να είσαι. Δε θα αμφισβητήσω την πρόθεση, σου αλλά θα εμπιστευτώ τον σκοπό σου.

Υπόσχομαι πάντα να ψάχνω το αυθεντικό δικό σου, να σε ενθαρρύνω να εξελίσσεσαι, να ψάχνεις και να ρουφάς τη ζωή, τη γνώση, την εμπειρία.

Σου υπόσχομαι να σου επικοινωνώ την ανάγκη μου να απομονωθώ, δε θα παίζω εγωιστικό κρυφτό. Θα επανέλθω υπεύθυνα όταν θα είμαι έτοιμη να ξαναδώσω.

Σου υπόσχομαι ότι δε θα σου φορτώσω το παρελθόν μου και τους φόβους μου με απρόβλεπτες συμπεριφορές. Το παρελθόν μου είναι δικό μου για να το αντέξω και να το διαχειριστώ. Θα επιτρέψω μόνο στα θετικά να ενισχύσουν την ιστορία μας. Και αν το παρελθόν μου εμφανιστεί και απαιτήσει να πάρει κυριαρχία και ιδιοκτησία, σου υπόσχομαι ότι θα το πάρω στην άκρη να το νουθετήσω. Θα είναι μόνο δικό μου και όχι κοινή μας προίκα.

Σου υπόσχομαι να μη σε εγκαταλείψω όταν οι καιροί γίνονται δύσκολοι και η ζωή σε λυγίζει, αλλά θα μετακινήσω ό,τι βάρος μπορώ, για να γίνει πιο ισορροπημένη και σταθερή.

Σου υπόσχομαι να σε βλέπω και όχι μόνο να σε κοιτάζω. Η ματιά μου είναι το σπίτι σου, βρες το σπίτι σου στο δικό μου. Φέρε ό,τι χρειάζεσαι γιατί δεν μπορώ να διαβάσω το μυαλό σου. Μπορείς να μιλάς για χάος, απώλεια, αβεβαιότητα και εγώ θα ακούω. Το να ακούω είναι το δώρο μου σε σένα και στο προσφέρω για να ακούσω τις ιστορίες της ζωής σου και σου υπόσχομαι να το κάνω χωρίς κριτική.

Σου υπόσχομαι να φροντίζω τις πληγές σου και να είμαι όσο πιο ευάλωτη και ανθρώπινη γίνεται. Σου υπόσχομαι να γκρεμίσω τους τοίχους μου τούβλο-τούβλο, μέχρι που να δεις την ψυχή μου.

Σου υπόσχομαι να μη με επηρεάσει η αβεβαιότητα αυτού του κόσμου, είναι δική μου ευθύνη να βρω εγώ το στέρεο έδαφος μου και να γνωρίζω πως να σταθεροποιηθώ στο χάος και στην αταξία.

Σου υπόσχομαι να μην κατηγορώ και να αποπροσανατολίζω, αλλά να αναλαμβάνω και να απολογούμαι.

Σου υπόσχομαι ότι η σκοτεινή μου πλευρά δε θα γίνει προϊόν ανάλωσης για την τέρψη του δικού μου εγωισμού. Θα μείνω στη σπηλιά για να του μιλήσω, αλλά δε θα τον προβάλλω πάνω σου. Δε θα απαιτήσω σωτηρία, ούτε θα σου την προσφέρω.

Σου υπόσχομαι ότι θα σου δίνω την αγάπη που χρειάζεσαι για να επιβιώσεις, δε θα επιτρέψω να πνιγείς, ούτε στην υπερβολή της, ούτε στην έλλειψη της.

Σου υπόσχομαι ότι θα πάω πίσω απ’ τα συμφραζόμενα και δε θα κάνω υποθέσεις που είναι συνδεδεμένες με ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Σου υπόσχομαι να νιώθω το ρυθμό σου και να ψάχνω τον χτύπο σου.

Σου υπόσχομαι να σου λέω τις σκέψεις μου και να μοιράζομαι τις ενοχές μου. Και αν όλα γίνουν απρόβλεπτα, σου υπόσχομαι να τα αγκαλιάσω, να πάω μαζί τους, γιατί μπορεί να κοιτάζαμε και οι δύο στη λάθος κατεύθυνση. Σου υπόσχομαι ότι θα σε αγαπάω για να νιώθεις ελεύθερος.

Σου υπόσχομαι τον πιο αυθεντικό εαυτό μου. Την αλήθεια μου. Την ειλικρίνειά μου. Και πάνω απ’ όλα την καρδιά μου. Σήμερα.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/…/Σου_υπόσχομαι_τον_πιο_αυθεντικ…
Copyright © pillowfights.gr

Αληθινή ιστορία

" Αληθινή ιστορία : Ένα φτωχό αγόρι χτύπησε μια πόρτα για να ζητήσει φαγητό. Αυτός που του άνοιξε " …

Μια μέρα, ένα πολύ φτωχό αγόρι που πουλούσε μικροπράγματα από πόρτα σε πόρτα, για να πληρώνει τα εισιτήρια του για το σχολείο, ένοιωσε πολύ πεινασμένο και στην τσέπη του δεν είχε παρά μόνο μερικές δεκάρες.

Έτσι, αποφάσισε ότι στο επόμενο σπίτι, θα ζητούσε λίγο φαγητό. Ωστόσο, έχασε το θάρρος του, όταν μια όμορφη νεαρή γυναίκα άνοιξε την πόρτα. Αντί για φαγητό, ζήτησε ένα ποτήρι νερό.

Η γυναίκα κοίταξε το αγόρι, κατάλαβε ότι ήταν ταλαιπωρημένο και πεινασμένο και αντί για νερό του έδωσε ένα ποτήρι γάλα. Το ήπιε μονορούφι και στη συνέχεια ρώτησε τη γυναίκα: «Πόσα σας χρωστάω;» «Δεν μου χρωστάς τίποτα» απάντησε εκείνη. «Η μητέρα μου με έχει διδάξει, να μην αποδεχόμαστε ποτέ χρήματα για την καλοσύνη που προσφέρουμε».

Το αγόρι ευχαρίστησε θερμά τη γυναίκα και συνέχισε την πορεία του. Ένοιωσε δυνατότερος, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά, αφού η πίστη του στους ανθρώπους και στο Θεό, είχε γίνει ισχυρότερη με το περιστατικό αυτό.

Χρόνια αργότερα, η υγεία της γυναίκας κλονίστηκε και η ζωή της έφθασε σε κρίσιμη κατάσταση. Οι γιατροί του τοπικού ιατρείου, σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν εκεί την ασθένειά της. Την παρέπεμψαν σε ιατρικό κέντρο μεγαλύτερης πόλης, όπου την εξέτασαν οι γιατροί και της έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις. Ο καθηγητής ιατρός, κλήθηκε να κάνει τη διάγνωση.

" Το αδύνατο γίνεται δυνατό " ...

" Το αδύνατο γίνεται δυνατό " ...
(Καζαντζάκης)

Πως να ….πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη; Ξεχνούν πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα.

Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλαβαίνεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου, τρομάζεις… γιατί δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άνανδρες πράξεις σου, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους.

Ξέρεις πως εσύ, όχι η μοίρα, όχι η τύχη, μήτε οι άνθρωποι γύρω σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι και αν κάμεις, ό,τι και αν γίνεις ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο.

Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε μπορούσε να το μαντέψει : " Το αδύνατο γίνεται δυνατό ".

Καζαντζάκης : Απόσπασμα από το βιβλίο του «Ο Καπετάν Μιχάλης» ...