Πόσα ακόμα θα χωρέσεις κάτω από το χαλί;

Artist: Laura Stevens

Για χρόνια συμβαίνουν διάφορα πράγματα γύρω σου.

Καταστάσεις χρόνιες ή ακόμα και στιγμιαία γεγονότα που σε δυσκολεύουν και εσύ πνίγεσαι. Βιώνεις τόσο έντονα συναισθήματα που πολλές φορές σε κατακλύζουν και παγώνεις, αλλά εσύ επιλέγεις την σιωπή. Μια σιωπή που ταυτόχρονα δημιουργεί ασφάλεια, αλλά και σε πνίγει. Δεν ξέρεις όμως τι το διαφορετικό να κάνεις, οπότε επιλέγεις την πιο οικεία για εσένα λύση, την λύση της απόσπασης προσοχής, μόνο που δεν έχεις καταλάβεις ότι πέφτεις στην παγίδα που εσύ ο ίδιος δημιούργησες.

Διαβάζοντας κανείς τις παραπάνω γραμμές, ίσως αναρωτηθεί γιατί η απόσπαση προσοχής μπορεί να είναι μια παγίδα. Η απόσπαση προσοχής είναι μια οικεία τεχνική που μας ακολουθεί από τα παιδικά μας χρόνια, τότε που οι γονείς μας με στόχο πάντα να μας φροντίσουν και να απαλύνουν τον πόνο μας όταν κάτι συνέβαινε που μας δημιουργούσε έντονα αρνητικά συναισθήματα, έστρεφαν την προσοχή μας αλλού. Ως παιδιά πολλές φορές έχουμε χτυπήσει στην παιδική χαρά και ίσως είχαμε προσπαθήσει να στραφούμε στους γονείς μας για παρηγοριά, ανακούφιση, αλλά και σωματική φροντίδα αν αυτό ήταν απαραίτητο. Η φράση που συνήθως ακολουθούσε αν το χτύπημα μας ήταν κάτι επιπόλαιο ήταν: “Έλα….πώς κάνεις έτσι; Είσαι μεγάλο παιδί πια…δεν είναι τίποτα και πήγαινε να παίξεις.”

Μόλις διέλυσες το παιδί σου, συγχαρητήρια!

Artist: Jeffrey Smart

Μπαμπάδες σταματήστε να διαλύετε τα παιδιά σας! Ένας μόνος μπαμπάς αγορεύει.

Αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο μετά από αυτό που είδα στο εμπορικό κέντρο Costco χθες.

Συγχωρέστε με που το κείμενο είναι γραμμένο με απόγνωση και θυμό. Παρακαλώ όμως να το διαβάσετε ως το τέλος! Ξέρω ότι είναι μεγάλο αλλά είναι κάτι που πρέπει να ειπωθεί να ακουστεί και να μοιραστεί.

Καθώς ο Νώε και εγώ περιμέναμε στην ουρά του ταμείου για να επιστρέψουμε κάτι, είδα ένα μικρό αγόρι όχι άνω των 6 ετών που κοίταξε τον πατέρα του και τον ρώτησε δειλά αν θα μπορούσαν να αγοράσουν ένα παγωτό όταν τελείωναν.

Η πιο όμορφη θάλασσα

Η πιο όμορφη θάλασσα, από τον Ναζίμ Χικμέτ

 

...είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

Θα γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα

Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ’ όλα,
δε στο `χω πει ακόμα.

μτφρ. Γιάννης Ρίτσος

Να γεράσουμε ο ένας στα χέρια του άλλου

Θέλω εσένα σε όλα τα μήκη κι όλα τα πλάτη του χρόνου

Ζούμε σ᾽ έναν κόσμο όπου όλοι κοιτούν να πάρουν κάτι από τον άλλον. Για να δώσουν ούτε λόγος.

Σήμερα, όμως, θα τους αφήσω όλους αυτούς τους εγωιστές στην άκρη και θα γράψω για μας και τη μοναδική μας ιστορία.

Ποτέ δε νοιάστηκα για τα υλικά αγαθά. Ποτέ δεν απαίτησα αχόρταγα για περισσότερα. Η πρώτη κι αναγκαία μου ύλη ήσουν εσύ, κι αυτό ήταν αρκετό για ν᾽ αγγίξω την ευτυχία.

Θέλω εσένα σε όλα τα μήκη κι όλα τα πλάτη του χρόνου.     

ΓΛΥΚΕ ΜΟΥ ΠΑΤΕΡΑ!

Πατέρα απόψε αν μ΄ακούς

εκεί ψηλά που είσαι

κατέβα λίγο να σε δω

και τον καημό μου σβήσε…

Αντίο γλυκέ μου πατέρα, καλόν Παράδεισο μπαμπά μου!

Ανθρώπων φύλακες

Max Slevogt - Family Of Artist Janos Plesch

Ένα μονόπρακτο για τη ζωή του διπλανού (ή μήπως δικής μας;)

Πρώτο, δεύτερο, τρίτο κουδούνι.

Σκοτάδι...

Φως!

Ανοίγει η αυλαία: Mπροστά μας απλώνεται μια εικόνα μαγική, ένα υπέροχο “σκηνικό”. Ένα ωραίο σπίτι, συνήθως διώροφο, σίγουρα μεγάλο, σχεδόν πολυτελές! Από έξω παρκαρισμένο ένα αμάξι, φρεσκοπλυμένο, καλογυαλισμένο... Πίσω από τα κάγκελα, η αυλή, τα δέντρα, τα παρτέρια, η πόρτα ασφαλείας...

Μέσα στο σπίτι δεν λείπει τίποτα: Τηλεόραση, και ηχοσύστημα, ψυγείο μεγάλο με καταψύκτη, ηλεκτρικός φούρνος τελευταίας τεχνολογίας, καλοί καναπέδες, ακριβή τραπεζαρία, πολυτελής κρεβατοκάμαρα.

Γίναμε όσα μισούσαμε στη μάνα μας

Artist: Bernard D'Andrea

Γεννιέσαι κι ο πρώτος ρόλος που καλείσαι να φέρεις εις πέρας πριν καλά-καλά αποκτήσεις επίγνωση του εαυτού σου είναι να είσαι κόρη της μάνας σου.

Να τραφείς απ’ το σώμα της, να βασίσεις τη ζωή σου στην ύπαρξή της, να την ολοκληρώσεις ως άνθρωπο. Στην αρχή την έχεις απόλυτη ανάγκη, έπειτα όλο και λιγότερο, μετά καθόλου, μετά ξανά πολύ· μα αυτή είναι γλυκά καταδικασμένη να σε έχει ανάγκη μια ζωή. Περίεργη η σχέση μάνας και κόρης, σίγουρα το ξέρεις κι εσύ από πρώτο χέρι· κι αν δεν το ξέρεις μην ανησυχείς, φροντίζει η φύση να το μάθεις από μόνη σου.

Τις έβλεπα να χαζοτσακώνονται και τα μάτια μου γυρνούσαν εκατόν ογδόντα μοίρες. Η γιαγιά μου νευρίαζε που η μάνα μου έβαζε τα πιρούνια σε λάθος –γι’ αυτήν– θέση, που δε μας φόραγε φανελάκι Ιούλιο μήνα, που δεν έβαζε μαϊντανό στα φασολάκια. Γενικά τσακώνονταν για όλα και πάντα ο καβγάς κατέληγε με τη μάνα μου να βγάζει μια γλώσσα μέχρι τον Θεό και τη γιαγιά μου να λέει με απεγνωσμένο ύφος «Αμάν πια, ούτε μια κουβέντα δεν μπορούμε να πούμε εδώ μέσα» και να φεύγει τόσο κάλπικα θιγμένη που καταντούσε αστείο.

Κάθε έρωτας έχει το φινάλε που του αξίζει

Όταν διαλέγεις έναν έρωτα, διαλέγεις και το τέλος του...

Ξέρω πως με βρίσκεις απόλυτη. Θέλεις να φωνάξεις πως δεν είναι νόμος, αλλά και πως ακόμη και αν είναι, υπάρχουν εξαιρέσεις.

Η πρώτη αντίδραση σου είναι να φέρεις στο μυαλό σου μια δική σου ιστορία από εκείνες τις σχεδόν ανομολόγητες, τις δυνατές, τις χωρίς προηγούμενο και δίχως επόμενο.

Λυπάμαι που θα σου το χαλάσω, μα δεν είσαι ο μόνος που έχει μια τέτοια εμπειρία.

Το δύσκολο θα είναι να βρούμε κάποιον που δεν έχει.