Η ΠΡΩΤΗ ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΒΟΜΒΑ

6 και 9 Αυγούστου του 1945 ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Χάρι Τρούμαν αποφασίζει τη στρατιωτική χρήση της πυρηνικής βόμβας για πρώτη φορά στον κόσμο, για δύο λόγους:
ως πείραμα, για να δοκιμαστεί η αποτελεσματικότητα του νέου όπλου - (μεγάλο μερίδιο ευθύνης ανήκει στους πυρηνικούς επιστήμονες που τότε συνηγόρησαν υπέρ της χρήσης της)
για να αναγκαστεί ο τότε Ιάπωνας αυτοκράτορας να παραδοθεί και να λήξει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος.
Η διπλή χρήση της ατομικής βόμβας και η πυρηνική καταστροφή της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι διαψεύδουν τον Πρόεδρο, ότι ήθελε με τη στρατιωτική χρήση της πυρηνικής βόμβας να προλάβει να σώσει 500.000 αμερικανικές ζωές που θα έπεφταν στα πεδία των μαχών με τους Ιάπωνες, αν ο πόλεμος συνεχιζόταν. Μόνη η βόμβα στη Χιροσίμα (6 Αυγούστου 1945) ήταν αρκετή και για τους δύο στόχους. Η δεύτερη βόμβα στο Ναγκασάκι (9 Αυγούστου 1945) ήταν απλώς ένα δεύτερο πείραμα με διαφορετική βόμβα (πλουτωνίου-239).
Στους επιστήμονες, που είχαν αναλάβει την έρευνα και τη δοκιμή της πυρηνικής βόμβας, με πρώτο τον φυσικό Τζ. Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, καταλογίζεται αίσθημα μειωμένης ευθύνης απέναντι στην ανθρωπότητα.
Οι γνώμες των επιστημονικών συνεργατών μας για την αρχική χρήση των πυρηνικών όπλων δεν είναι ομόφωνες, γράφει ο Οπενχάιμερ στην άκρως απόρρητη έκθεση προτροπής για άμεση χρήση των πυρηνικών όπλων, 16 Ιουνίου 1945, για λογαριασμό του Επιστημονικού Συμβουλίου της Προσωρινής Επιτροπής της Πυρηνικής Ενέργειας, αλλά κυμαίνονται από μια καθαρά τεχνολογική επίδειξη ως μια καθαρά στρατιωτική χρήση που θα προκαλούσε την παράδοση του εχθρού... Φάνηκε να είμαστε, πιο κοντά στις τελευταίες αυτές απόψεις και δεν βλέπουμε μια τεχνολογική επίδειξη, απ' ό,τι μια επίσπευση του τέλους του πολέμου, δηλαδή δεν βλέπουμε άλλη εναλλακτική λύση από την άμεση στρατιωτική χρήση ...δεν έχουμε καμία απαίτηση ν' αναλάβουμε ειδικές αρμοδιότητες λύνοντας τα πολιτικά, κοινωνικά και στρατιωτικά προβλήματα που προκάλεσε η εμφάνιση της πυρηνικής ενέργειας.
Οι επιστήμονες αποποιούνται της ευθύνης προβάλλοντας το πρόσχημα ότι δεν είναι αρμόδιοι να καθορίσουν τα πολιτικά, κοινωνικά και στρατιωτικά προβλήματα, τα οποία απορρέουν από τη χρήση αυτή της επιστήμης τους, παρ' ότι η προηγούμενη απόφασή τους είναι καθαρά πολιτική και κοινωνική.
Χιροσίμα, η έκρηξη. Το βομβαρδιστικό Β-29, το Enola Gay - από το όνομα της μητέρας του κυβερνήτη του - στις 6 Αυγούστου 1945 στις οκτώ και δεκαπέντε το πρωί, ρίχνει την πρώτη ατομική βόμβα ουρανίου στη Χιροσίμα. «Little Boy», την είχαν βαφτίσει οι Αμερικανοί. Στις οκτώ και δέκα έξι λεπτά η Χιροσίμα έσβηνε από την επιφάνεια της γης.

ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΡΩΜΑΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ (pax romana)

Μία σημαντική και μακρά ιστορική περίοδος δεν έχει μόνον έναν ή δύο παράγοντες που παίζουν ρόλο για την σταθεροποίησή της. Η πορεία της ιστορίας εξαρτάται από κοινωνικούς, πολιτικούς, στρατιωτικούς και πολιτιστικούς λόγους και ταυτόχρονα σημαντικό ρόλο παίζει ο ανθρώπινος παράγοντας και αυτή η ίδια η σύμπτωση πολλών παραγόντων την ίδια χρονική περίοδο.
Η περίοδος της Pax Romana αρχίζει με την μετατροπή της Δημοκρατίας σε Αυτοκρατορία και την μεταφορά όλο και περισσοτέρων εξουσιών στον Αυτοκράτορα. Παρόλα τα μειονεκτήματα αυτού του πολιτεύματος η συγκέντρωση της εξουσίας το κατέστησε αποτελεσματικό και λειτουργικό .
Η κόπωση της Αυτοκρατορίας από τους πόλεμους αδυνάτησε την Δημοκρατία αλλά και την επιθετική ορμή της Ρώμης που είχε μέχρι την εποχή εκέινη.
Η εξωτερική πολιτική του Αυγούστου υπήρξε ειρηνική και διακοπτόταν μόνο από επιχειρήσεις για την ενίσχυση των συνόρων. Οι διάδοχοι του Αυγούστου εξακολούθησαν το έργο του με σκοπό την διατήρηση της τάξης και την εμπέδωση της ειρήνης.
Ύστερα από τον θάνατο του Αυγούστου επικράτησε η άποψη του ότι το κράτος είχε κορεσθεί και έπρεπε να μείνει στα όρια που είχε φτάσει. Έτσι η ρωμαϊκή εξωτερική και στρατιωτική πολιτική πήρε ένα χαρακτήρα στασιμότητος αφού απέβλεπε στην διατήρηση της επικράτειας παρά στην επέκτασή της.
Γενικά, οι στρατιωτικές δυνάμεις στάθμευαν κοντά στα σύνορα ή και έξω από αυτά η εσωτερική χώρα έμενε σχεδόν αφρούρητη. Για τη φύλαξη των ανατολικών συνόρων ο Αύγουστος χρισημοποίησε μικρά ενδιάμεσα κράτη της Μικράς Ασίας υποστηρίζοντας τους βασιλιάδες τους. Η έλλειψη του στρατού επηρέασε την μορφή του πολιτισμού στρέφοντας τον σε μη πολεμικά πρότυπα..
Η βαθμιαία επέκταση της ρωμαϊκής νομοθεσίας μείωσε τις προστριβές από προσωπικούς ή φυλετικούς λόγους αμβλύνοντας τις διαφορές των τάξεων και των λαών. Η ενίσχυση των τεχνών και των γραμμάτων ομογενοποίησε τον λαό. Ο Ελληνικός πολιτισμός που θαύμαζαν οι Ρωμαίοι αποτέλεσε μια κοινή βάση για την ανάπτυξη του Ρωμαϊκού πολιτισμού.
Ο πληθυσμός της πόλεως της Ρώμης γινόταν σταδιακά διεθνής και αμβλύνονταν οι διαφορές μεταξύ των λαών που απάρτιζαν τη Ρωμαϊκη Αυτοκρατορία.

Οι Πρώτες Ελληνικές Αποικίες
Η κάθοδος των Δωριέων ανάγκασε πολλούς παλιούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου να μεταναστεύσουν σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Μετακινούνταν σε μεγάλες ομάδες, χωρίς να προετοιμαστούν και να οργανωθούν συστηματικά με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές να μην γνωρίζουν που τελικά θα εγκατασταθούν. Φρόντιζαν όμως στις νέες τους εγκαταστάσεις να διατηρούν την ενότητά τους. Συγκεκριμένα:
Οι Αιολείς ξεκίνησαν από τη Βοιωτία και έφτασαν στη Λέσβο και την απέναντι παραλία της Μικράς Ασίας, η οποία ονομάστηκε Αιολίδα.
Οι Ίωνες ξεκίνησαν από τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο και πέρασαν στις Κυκλάδες, τη Χίο και τη Σάμο κι από κει έφτασαν στα μικρασιατικά παράλια, στην περιοχή που ονομάστηκε Ιωνία.
Οι Δωριείς μετανάστευσαν από την Πελοπόννησο κι εγκαταστάθηκαν σε μερικά νησιά των Κυκλάδων, στην Κρήτη, στη Ρόδο και στα νότια παράλια της Μ. Ασίας.
Οι μεταναστεύσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να ιδρυθούν πολλά μικρά ελληνικά κράτη στα νησιά του Αιγαίου. Μερικά από αυτά, όπως η Μίλητος και η Σμύρνη, αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα κι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις του ελληνισμού.

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ

Μετά την παρακμή των μυκηναϊκών κρατών, πολλά ελληνικά φύλα, αναζητώντας ένα καλύτερο τόπο για να ζήσουν, μετακινήθηκαν και κατέλαβαν διάφορες περιοχές. Η πιο ονομαστή μετακίνηση εκείνης της εποχής είναι η γνωστή "Κάθοδος των Δωριέων".
Οι Δωριείς ξεκίνησαν από την Πίνδο και έφτασαν στην περιοχή της Δωρίδας. Εκεί έμειναν για κάποοιο χρονικό διάστημα και μετά κατευθύνθηκαν πρός την Πελοπόννησο καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερός της μέρος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναστάτωση της ζωής των κατοίκων. Πολλοί από αυτούς έχασαν την ελευθερία τους ενώ άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους μην μπορώντας να υποφέρουν άλλο αυτή την κατάσταση.
Ως συνέπεις της καθόδου ήταν να σταματήσει το εμπόριο, μιας και δεν υπήρχε ειρήνη και ασφάλεια. Επίσης η γραμμική γραφή, με την οποία έγραφαν τα μυκηναϊκά χρόνια, σιγά σιγα ξεχάστηκε. Μετά όμως από κάποιο καιρό τα πράγματα ησύχασαν. Παλιοί και νέοι κάτοικοι άρχισαν να αποκτούν τις ίδιες συνείθειες και να λατρεύουν τους ίδιους θεούς. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να δημιουργηθούν πολλά κράτη που έρχονταν συχνά σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Η μετακίνηση των Δωριέων στην Πελοπόννησο είχε τον χαρακτήρα στρατιωτικής επιχείρησης, όπως αναφέρει η Άννα Ραμού- Χαψιάδη. Από τον Ηρόδοτο(στίχο. 26 2- 5) αντλούμε μια ερμηνευτική εκδοχή για την κάθοδο των δωρικών πληθυσμών. Σύμφωνα με αυτή, οι Δωριείς ,που το όνομα τους είναι εθνικό και δηλώνει τους κατοίκους της Δωρίδας , σχηματίστηκαν λίγο πριν το τέλος της Μυκηναϊκή ς εποχής από μια φυλετική ομάδα, που κατοικούσε στην Μακεδονία και είχε επικεφαλής το γένος των Ηρακλειδών . Συγκεκριμένα, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι μετά τη δολοφονία του Ύλλου, που επεχείρησε να ανακτήσει την πατρική βασιλεία, οι αδελφοί του κατέφυγαν στους Δωριείς με την υποχρέωση να μην επιστρέψουν αν δεν παρέλθουν 100 χρόνια. Όταν πέρασε αυτό το διάστημα οι Ηρακλειδές Τήμενος, Κρεσφόντης και Αριστόδημος και οι δύο γιοι του Αιγιμιού, Πάμφυλος και Δύμας συγκέντρωσαν στράτευμα και με τη βοήθεια του Όξυλου από την Αιτωλία, ξεκίνησαν το κατακτητικό τους έργο. Από το Ρίο πέρασαν στην Πελοπόννησο , την οποία κατέλαβαν κατά το μεγαλύτερο μέρος της . Στόχος βασικός των Δωριέων ήταν η κατάληψη των μυκηναϊκών κέντρων, των οποίων η αίγλη και η ισχύς είχαν πια οριστικά παρέλθει. Τα έργο της κατάκτησης ήταν σχετικά εύκολο για τους Δωριείς καθώς η αριθμητική τους υπεροχή και η επιθετική τους ορμή δεν μπορούσε να αναχαιτιστεί από τον αμυνόμενο, παρηκμασμένο πια Μυκηναϊκό πληθυσμό. Ως αποτέλεσμα οι Δωριείς κατέλαβαν την Τίρυνθα, το 'Αργος, την κοιλάδα του Ευρώτα, την πεδιάδα του Παμίσου , την Κορινθία και το επίκεντρο του Μυκηναϊκού πολιτισμού, τις Μυκήνες.Από την πορεία που ακολούθησαν οι Δωριείς και από τον τρόπο κατάληψης των περιοχών αυτών αντιλαμβανόμαστε ότι έδρασαν διασπασμένοι σε ομάδες.

Γεωμετρικά Χρόνια 1100 - 800 π.Χ.

Αρχαϊκά Χρόνια 800 - 500 π.Χ.

Κλασικά Χρόνια 500 - 323 π.Χ.

Ελληνιστικά Χρόνια 323 - 146 π.Χ

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ
Σημαντικότατο σταθμό στην Αρχαία Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία αποτελούν οι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Περσών για την προάσπιση της ελευθερίας τους. Οι λαμπρές νίκες κατά των εκάστοτε εισβολέων επέτρεψαν στο Ελληνικό έθνος να περάσει από την εφηβική ηλικία στην ωριμότητα, ν' αποκτήσει συνείδηση της δύναμής του και να δημιουργήσει τον κλασικό πολιτισμό του οποίου οι αρχές και τα ιδεώδη αποτέλεσαν τα θεμέλια του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, επειδή ακριβώς οι αρχαίοι έλληνες έζησαν και δημιούργησαν σε μια ελεύθερη κοινωνία.
Οι μεγάλοι αυτοί εθνικοί πόλεμοι καθαρά αμυντικοί, τους προκάλεσαν οι Πέρσες στην προσπάθειά τους να υποτάξουν τη ΝΑ Ευρώπη. Από την πλευρά της Ελληνικής ιστορίας τα Μηδικά, όπως καθιερώθηκε να ονομάζονται αυτές οι συγκρούσεις, είναι κυρίως οι τρείς περσικές εκστρατείες:Α) του Μαρδόνιου στη Θράκη και τη Μακεδονία (492π.Χ.)Β) του Δάτη και του Αρταφέρνη στο Αιγαίο και την Αττική (490π.Χ.) καιΓ) του Ξέρξη στην Κεντρική Ελλάδα (480 - 479π.Χ.).Οι σημαντικότεροι σταθμοί της τρίτης αυτής εκστρατείας εναντίον της Ελλάδας ήταν η μάχη των Θερμοπυλών, η ναυμαχία του Αρτεμισίου, η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η μάχη των Πλαταιών.Πριν τη Ναυμαχία της ΣαλαμίναςΜετά την κατάληψη του στενού των Θερμοπυλών απ' τους Πέρσες και την λήξη της Ναυμαχίας του Αρτεμισίου χωρίς αποφασιστικό αποτέλεσμα, ο Ελληνικός στόλος εγκατέλειψε την θαλάσσια περιοχή στα Βόρεια της Εύβοιας κατευθυνόμενος προς τις ακτές της Αττικής και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την κατάκτηση ολόκληρης της Κεντρικής Ελλάδας από τον στρατό του Ξέρξη. Σ' αυτή την περίσταση ο ρόλος του Θεμιστοκλή υπήρξε οπωσδήποτε αποφασιστικός, κατόρθωσε να πείσει τους Αθηναίους να εκκενώσουν την Αττική με την προστασία του Ελληνικού στόλου ο οποίος αγκυροβόλησε στη Σαλαμίνα για να προστατεύσει αυτήν την επιχείρηση.

περισσότερα εδώ

Ελληνο-Περσικοί Πόλεμοι
Από την Live-Pedia.gr
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Από τους μεγαλύτερους πολέμους της αρχαιότητας. Έγιναν απ' το 520 μέχρι το 449 π.Χ. ανάμεσα στους Πέρσες και τους Έλληνες. Λέγονται ακόμη και Μηδικοί (Μήδοι = Πέρσες).
Άρχισαν την εποχή που η μεγάλη Περσική αυτοκρατορία βρισκόταν στην ακμή της. Είχε καταλάβει όλη την Ασία κι οι άρχοντές της θεώρησαν καλό να κατακτήσουν και την Ελλάδα και ίσως αργότερα και την υπόλοιπη την Ευρώπη. Βρήκαν λοιπόν την αφορμή, όταν το 500 π.χ. οι Ίωνες της Μ. Ασίας επαναστάτησαν κατά της περσικής εξουσίας και σ' αυτή τους την ενέργεια ζήτησαν βοήθεια απ' τους Έλληνες. Βοήθεια τους έστειλαν η Αθήνα κι η Ερέτρια. Η επανάσταση απέτυχε κι ο Δαρείος, ο βασιλιάς των Περσών, στρέφεται στην Ελλάδα. Έτσι αρχίζουν οι μεγάλες εκστρατείες των περσικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, που καμιά απ' αυτές δε στέφτηκε μ' επιτυχία.
Πρώτος Περσικός Πόλεμος (492 π.Χ)Πρώτος έφτασε στις ακτές της χώρας ο Μαρδόνιος, γαμπρός του Δαρείου, με μεγάλες ναυτικές δυνάμεις και πεζικό. Μα οι φοβερές τρικυμίες που τους βρήκαν στον Άθω ανάγκασαν το Μαρδόνιο να γυρίσει άπραγος στην Περσία.

Δεύτερος Περσικός Πόλεμος (490 π.Χ)
Στη δεύτερη εκστρατεία αρχηγοί ήταν ο Δάτης κι ο Αρταφέρνης. Είχαν μαζί τους και έναν Έλληνα προδότη, που τους έκανε τον οδηγό, τον Ιππία. Ο στρατός τους έφτανε τους 110.000 άντρες. Στη μεγάλη μάχη που έγινε στο Μαραθώνα οι Πέρσες νικήθηκαν απ' τους Έλληνες και απεχώρησαν.
Τρίτος Περσικός Πόλεμος (480 - 479)
Μετά το θάνατο του Δαρείου, βασιλιάς της Περσίας γίνεται ο γιος του Ξέρξης, που αποφασίζει να συνεχίσει το πολεμικό έργο του πατέρα του, παρά τις μέχρι τότε αποτυχίες. Αυτή τη φορά η προετοιμασία που γίνεται απ' τους Πέρσες ξεπερνά κάθε όριο κι εξαντλεί όλες τις δυνατότητες που διαθέτει η Περσική αυτοκρατορία. Τώρα όμως την ηγεσία του αγώνα αναλαμβάνει η ισχυρότερη πόλη της, η Σπάρτη. Οι Περσικές δυνάμεις ανέρχονταν σε 1.000.000 πεζικό, ιππικό και περισσότερα από 1.000 πλοία. Σ' αυτή την τρίτη εκστρατεία έγιναν οι σημαντικότερες συγκρούσεις κι οι πιο αποφασιστικές για την όλη έκβαση του πολέμου. Η μία ήταν στις Θερμοπύλες, όπου κρατήθηκε ο εχθρός για αρκετό διάστημα απ' τα 300 παλικάρια του Λεωνίδα και τελικά μόνο μετά από προδοσία του Εφιάλτη κατάφερε να καταχτήσει το πέρασμα προς την Αθήνα, που, έρημη πια από κόσμο (σύμφωνα με σχέδιο του Θεμιστοκλή, η πόλη είχε εκκενωθεί), καταστράφηκε απ' τον εξοργισμένο Ξέρξη.
Μα η απάντηση γι' αυτή την καταστροφή του έρχεται στη Σαλαμίνα, όπου ο ελληνικός στόλος έδωσε γερό μάθημα στους Πέρσες, που το 480 π.Χ. φεύγουν απ' την Ελλάδα.
Το 479 π.Χ., στη μάχη των Πλαταιών, νικήθηκαν και τα υπολλείμματα του περσικού στρατού μ' επικεφαλής το Μαρδόνιο, που σκοτώθηκε σ' αυτήν τη μάχη. Μετά ήρθε η νίκη στον κόλπο της Μυκάλης. Αποτέλεσμα ήταν να ελευθερωθούν οι περισσότερες ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας. Μετά, η Σπάρτη απεχώρησε από τον πόλεμο κατά των Περσών και έτσι τέλειωσαν ουσιαστικά οι πόλεμοι αυτοί.
Η Αθήνα όμως και οι σύμμαχοί της συνέχισαν τις εχρθροπραξίες που τερματίστηκαν με την Κιμώνεια ειρήνη (499 π.Χ.), που σήμανε και το τυπικό τέλος των Περσικών Πολέμων.

Ο δίσκος της Φαιστού· το πρώτο έντυπο στην παγκόσμια ιστορία
Ο Δίσκος της Φαιστού (που βρέθηκε το 1908 από τον L. PERNIER στον Β.Α. τομέα του ανακτόρου της Φαιστού) με την αποτυπωμένη* γραφή του, μαζί με την επιγραφή σε χαλκό από το Ιδάλιον της Κύπρου, αποτελούν σπουδαιότατα ευρήματα για την ανθρωπότητα και το ελληνικό έθνος. Αυτά σε συνδυασμό με την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β από τον "ερασιτέχνη" Μ. Βεντρίς (αρχιτέκτονας στο επάγγελμα) την 1/6/52 που έδωσε ένα ηχηρό ράπισμα σε όλους τους "επιστήμονες" που ήταν απόλυτα σίγουροι πως η Γραμμική Β δεν είναι ελληνική γλώσσα (αφού σύμφωνα με τη θεωρία περί ινδοευρωπαίων οι Ελληνες δεν υπήρχαν (!) τότε) απέδειξαν την αρχαιότητα της ελληνικής γλώσσας. Ο Δίσκος της Φαιστού που χρονολογείται στην αρχή των Νεοανακτορικών χρόνων (17ος π.Χ. αιώνας), φέρει σημεία της "ιερογλυφικής γραφής" και στις δύο όψεις, που αποτυπώθηκαν με σφραγίδες, όταν ο πηλός ήταν νωπός. Πρόκειται λοιπόν για την παλαιότατη ένδειξη τυπογραφίας στον κόσμο, αναπαραγωγής γραπτών κειμένων με καλούπια σημείων. Και οι δύο επιγραφές έχουν αποτυπωθεί σε σπειροειδή διάταξη, από την περιφέρεια προς το κέντρο. Συνολικά τα σημεία στις δυο όψεις του δίσκου είναι 242. Αυτά διαρρυθμίζονται σε 61 ομάδες (λέξεις), πού η κάθε μία χωρίζεται από την άλλη με κάθετες εγχάρακτες γραμμές. Ο αριθμός των σημείων σε κάθε λέξη ποικίλλει από δύο έως επτά. Οι λέξεις στην Α πλευρά του δίσκου είναι 30 ενώ στην Β πλευρά του είναι 31. Τα διαφορετικά σύμβολα είναι 45 (και σύμφωνα με τον συγγραφέα Α. Βασιλάκη δεν απεικονίζεται πάντα το ίδιο γράμμα τού συμβατικού ελληνικού κρητικού αλφάβητου, σε κάθε ένα από αυτά). Επίσης, να αναφέρουμε ότι υπάρχουν δεκαπέντε σύμβολα και στις δύο πλευρές του, πού έχουν μία υπογεγραμμένη, άλλοτε πλάγια και άλλοτε κάθετη προς το σύμβολο. Τα σύμβολα αυτά απαντούν μόνο στην αρχή λέξεων και η υπογεγραμμένη προστέθηκε με μία γραφίδα.* η γραφή -όπως προαναφέραμε- έχει αποτυπωθεί στον πηλό με κινητά στοιχεία (όπως στα σημερινά τυπογραφεία, γεγονός που δείχνει τυποποίηση και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν και άλλα παρόμοια αντικείμενα). Ιδια γραφή έχει βρεθεί σε έναν πέλεκυ που βρέθηκε στο μινωικό ιερό σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου, καθώς και σε έναν πυραμοειδή λίθο που βρέθηκε στην περιοχή των Μαλίων.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ

Κάθε χρονική περίοδος, συνήθως σχολιάζουμε ανά αιώνες, έχει να επιδείξει και τα δικά της λογοτεχνικά ρεύματα, τις κατευθύνσεις αυτές δηλαδή που ορίζει η συγκεκριμένη εποχή και γίνονται «μόδα» στην πλειοψηφία των δημιουργών.Συνήθως όταν εμφανίζεται ένα νέο λογοτεχνικό ρεύμα ξεκινά σαν αντίδραση στα προηγούμενα, σαν μια μικρή επανάσταση μιας ομάδας δημιουργών όχι μόνο στην περιοχή της τέχνης αλλά και της κοσμοθεωρίας των προηγούμενων από αυτούς. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όλα είναι αλληλένδετα, κοινωνία, ιστορία, πολιτική, τέχνη και έκφραση. Για να αναφερθεί ένα λογοτεχνικό ρεύμα στην ιστορία θα πρέπει να έχει πέρα από εκφραστές και αρκετούς υποστηρικτές.Ανάλογα με τον αριθμό και των δύο το λογοτεχνικό ρεύμα ή κίνημα θεωρείται μεγάλο ή μικρό, διαρκεί πολύ ή λίγο. Υπάρχουν λογοτεχνικά ρεύματα που έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα και συνεχίζουν να έχουν εκφραστές ακόμα και σήμερα (πχ κλασσικισμός), ενώ άλλα άνθισαν για πολύ λίγο σε εποχές ανακατατάξεων, πολέμων, γενικής αναταραχής και αποτελούν πλέον αναφορά στα τότε δρώμενα (πχ Ντανταϊσμός). Τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά ρεύματα από την αρχαιότητα ως σήμερα είναι, με χρονολογική σειρά:

1. Κλασσικισμός 2.Ρομαντισμός 3.Συμβολισμός

4. Ρεαλισμός 5.Νατουραλισμός 6.Υπερρεαλισμός 7.Λογοτεχνία του παραλόγου 8.Νέα λογοτεχνία.

Πολλές φορές δεν είναι δυνατόν να κατατάξουμε έναν συγγραφέα ή ένα κείμενο σε μία μόνο κατηγορία γιατί μπορεί να υπάρχουν επιρροές από διάφορα είδη είτε στο έργο είτε στο στυλ γραφής του συγγραφέα. Η Θεωρία της Λογοτεχνίας ασχολείται με αυτόν τον τομέα και αναλύει τα κείμενα ώστε να ανιχνεύσει διαφορές και ομοιότητες με λογοτεχνικά ρεύματα αλλά και την πρωτότυπη συνεισφορά του κάθε έργου.Ο κάθε καλλιτέχνης, συγγραφέας, δημιουργός γενικότερα ονειρεύεται να διαφοροποιηθεί από τα υπάρχοντα λογοτεχνικά ρεύματα, προκειμένου να δημιουργήσει τη δική του σχολή. Η ρήξη αυτή στη θεωρία της ψυχο-σημειωτικής ονομάζεται το σύμπλεγμα του Οιδίποδα (όρος του Φρόυντ), γιατί ο συγγραφέας από τη μια είναι εξ ορισμού δεμένος με την παράδοση που τον γαλούχησε κι από την άλλη ζητά να την αποτάξει.Κάθε λογοτεχνικό ρεύμα έχει τους κύριους εκφραστές του και τον «πατέρα» του. Διάφορες λογοτεχνικές διαμάχες έχουν γίνει ανά καιρούς προκειμένου να οριστεί ως αρχηγός ενός ρεύματος αυτός ή ο άλλος δημιουργός, ή να βρεθούν τα πρώτα ψήγματα του είδους σε κάποιο έργο νωρίτερα από την εποχή που κατ'εξοχήν εμφανίστηκε το λογοτεχνικό ρεύμα.