Οι μεγαλύτεροι φόβοι του ανθρώπου σε σκίτσα

Ο καθένας μας έχει τουλάχιστον ένα παράλογο φόβο, αλλά είναι συχνά πάρα πολύ γελοίος, ενοχλητικός, ή απλά περίεργος για να μπορέσετε να τον μοιραστείτε με τους άλλους. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που είναι τόσο διασκεδαστικό να βλέπεις τους φόβους των άλλων, απογυμνωμένους σε αυτά τα κόμικ του Fran Krause, του καλλιτέχνη που είδε πίσω από τους πιο βαθείς και σκοτεινούς φόβους μας .

Το "deep dark fears" είναι ένα διαδικτυακό κόμικ, που ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια, κι εξελίχθηκε όταν οι αναγνώστες του άρχισαν να στέλνουν στον Fran Krause τους δικούς τους φόβους για να τους απεικονίσει

Πώς ο χιλιοτραγουδισμένος Πηνειός γίνεται…ρυάκι

Είναι ο τρίτος σε μήκος ποταμός της χώρας, διαρρέει τη θεσσαλική πεδιάδα και τροφοδοτείται από τα νερά αρκετών παραποτάμων. Με τα νερά του υδρεύονται 80.000

στρέμματα και παράλληλα υδροδοτούνται οικισμοί της Θεσσαλίας. Τις τελευταίες μέρες, με τις υψηλές θερμοκρασίες, και ειδικότερα στη γέφυρα του Βαλομανδρίου, πέντε χιλιόμετρα από την πόλη των Τρικάλων, έχει μετατραπεί σε… ποταμάκι ή ακόμα σε άλλα σημεία σε ρυάκι!

Το υπερατλαντικό ταξίδι του Ηρακλέους που δεν διδάσκεται στα σχολεία

Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ώς τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο. 

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική.

Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας - ο Ηρακλής - δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους... δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος.

 «Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό - και όχι μυθικό - πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας-ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς».

" Όταν τα πρέπει συντρίβουν τα θέλω σου "

" Όταν τα πρέπει συντρίβουν τα θέλω σου " ...
( Αφιερωμένο σε όσους νιώθουν εγκλωβισμένοι)

~ Κι όπως θα παλεύεις με τα πρέπει σου μικρές συντριβές απ' τα θέλω θα σε κάνουν να σκοντάφτεις ξανά και ξανά. Εσύ θα σε ρίχνεις, κι εσύ όλο και πιο δύσκολα θα σε σηκώνεις ξανά. Κουβάρι μαζεμένο θα γενείς για να καταλάβεις πως η αντίστασή σου πρόδωσε τη ζωή. Μόνος θα ξεψυχάς μετρώντας απουσίες ονείρων. Χαμένος στις παραισθήσεις θα προσμένεις το τέλος για να λυτρωθείς. Τι κρίμα που κι απ' το θάνατό σου θ' απέχεις αφού ήδη εδώ και χρόνια είσαι πια νεκρός ~

Ψυχική Ενδυνάμωση ~ Ψυχικά Δυνατοί Άνθρωποι ...

Ψυχική Ενδυνάμωση ~ Ψυχικά Δυνατοί Άνθρωποι ...

Η δύναμη της ψυχής και του νου δεν είναι ένα χάρισμα που κάποιοι το έχουν και κάποιοι όχι. Είναι μια διαδικασία εξέλιξης, πνευματικής και γνωστικής, που μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε περισσότερο τη ζωή και να ανησυχούμε λιγότερο για τα προβλήματα. Ενισχύοντας ψυχικά τον εαυτό μας εκπαιδεύουμε το νου μας να ξεχωρίζει το σημαντικό από το ασήμαντο,να θέτει προτεραιότητες,να μην εστιάζει στα λάθος πράγματα και να σέβεται περισσότερο τον ίδιο του τον εαυτό.

Η ψυχική ενδυνάμωση είναι μια διαδικασία βελτίωσης τους εαυτού μας και είναι εφικτή από τη στιγμή που συνειδητοποιήσουμε ότι οι πράξεις τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας υπόκεινται στο δικό μας έλεγχο. Οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από ψυχικές αντοχές και δυνάμεις αποφεύγουν δυσλειτουργικούς τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς και δεν αναλώνονται σε κακές συνήθειες.

Δεν σπαταλούν χρόνο στην αυτολύπηση. Δεν αποποιούνται τη δύναμη τους. Δεν
αποφεύγουν τις αλλαγές. Δεν αναλώνονται σε πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν. Δεν ανησυχούν για το αν ευχαριστούν τους άλλους. Δεν φοβούνται να πάρουν υπολογισμένα ρίσκα. Δεν ζουν το παρελθόν. Δεν επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Δεν μισούν την επιτυχία των άλλων. Δεν τα παρατούν στην αποτυχία. Δεν φοβούνται να μείνουν μόνοι τους. Δεν πιστεύουν ότι η ζωή τους χρωστάει κάτι. Δεν περιμένουν άμεσα αποτελέσματα.

Βάλια Παυλίδου - Ψυχολόγος
Μsc Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας ΑΠΘ, Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία
Βασισμένο στο άρθρο : 13 things Mentally Strong People Don't Do

Η κυρία Νίτσα, από τον Μ. Καραγάτση

Artist: Salvador Dali (λεπτομέρεια)

Η κυρία Νίτσα, από τον Μ. Καραγάτση

)

Η πρώτη δασκαλική μου αγάπη

Η πρώτη μου αγάπη, ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη από μένα, ίσως και πιο πολύ.

Αμέσως θα φανταστείτε το αιώνιο ειδύλλιο, του αμούστακου έφηβου και της ώριμης γυναίκας, ή μάλλον χήρας, για να κυνηγήσω με μεγαλύτερη επιτυχία, τις υπεκφυγές της φαντασίας σας.

Λοιπόν, όχι. Η πρώτη μου αγάπη, την εποχή που την αγάπησα, δεν ήταν παρά είκοσι χρονών. Εγώ ήμουν οκτώ.

Η διαφορά της ηλικίας μας αυτή καθ' αυτή δε θα ήταν μεγάλη, αν οι αριθμοί των χρόνων μου δεν ήσαν τόσο χαμηλά. Μα αυτό δεν έχει σημασία. Εκείνη την εποχή ο χρόνος ήταν κάτι τι το ανώτερο για μένα.

Ήξερα ότι ήμουν οκτώ χρονών, αλλά ήμουν βέβαιος ότι αυτό το νούμερο ήταν ένα συμβατικό σημείο προς ταξινόμηση της ηλικίας μου, απέναντι της ηλικίας του διπλανού μου. Δεν μπορούσα όμως να εννοήσω, ότι μόλις οκτώ χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που είδα το φως. Χωρίς άλλο έπρεπε να ζούσα πολύ καιρό, είκοσι, τριάντα χρόνια, ξέρω και γω...

Ήταν ένα λευκό διάφανο ασθενικό κορίτσι, ένα όμορφο κορίτσι. Μια δημιουργία της φαντασίας του Μυσσέ, και της ρομαντικής πλειάδας. Μια εικόνα του Γκρεζ, χωρίς αφέλεια όμως. Κάτι το πιο σύγχρονο.

Αυτή τη μορφή ίσως τη βρείτε και στον Φραπιέ, και στον Μπαζίν. Η Ρόζα της «Maternelle» ή η Νταβιντέ Μπιρό. Ήταν δασκάλα. Δασκάλα μου, για να εννοούμαστε.

Επήγαινα στην Τρίτη του δημοτικού, σ' ένα μεικτό επαρχιακό σχολείο. Η μεγάλη αυλή του μόνο στις γωνιές είχε λίγη χλόη την άνοιξη. Δυο τρεις ακακίες και μερικά βρομόδεντρα ήταν το μοναδικό της στολίδι. Το χειμώνα το νερό της βρύσης πάγωνε, και η κρυσταλλιασμένη λάσπη έσπαζε κάτω από τα χοντρά παιδικά παπουτσάκια μας.

ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Τα χρόνια πέρασαν,οι τότε μαθητές έγιναν επαγγελματίες,άλλοι επιστήμονες,άλλοι στις τέχνες,άλλοι στα Σώματα,άλλοι στην Υγεία και άλλοι στις επιχειρήσεις,όμως το σημαντικότερο είναι, ότι έγιναν χρήσιμοι,σωστοί πολίτες,άριστοι οικογενειάρχες.Με αρκετούς δεν βρεθήκαμε ποτέ,οι δρόμοι μας έτυχε να μην συναντηθούν,με πολλούς σμίξαμε και αναπολήσαμε τα ωραία χρόνια της αθωότητας.

Στο Φρούριο συνηθίζαμε όλοι οι νεολαίοι να κάνουμε τις κοπάνες από το σχολείο,να δίνουμε τα πρώτα ραντεβού,να νιώθουμε τα πρώτα σκιρτήματα.Εκεί στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς μαζεύονταν όλη η μαθητιώσα νεολαία των Τρικάλων για την αποχαιρετιστήρια φωτογραφία,που σήμαινε όχι μόνο τη λήξη της μαθητικής ζωής,αλλά και τη μετάβαση στην επικείμενη ανέμελη φοιτητική ζωή.Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεσαι τα παιδικά σου χρόνια, τις ανέμελες στιγμές σε αλάνες και αυλές, τα παιχνίδια με φίλους, τις βόλτες με τα ποδήλατα και τους ρομαντικούς περιπάτους με τα κορίτσια.
Τις εποχές εκείνες, που το μόνο που μας ένοιαζε, ήταν τι ώρα θα πάμε για μπάλα ή πότε θα πάμε στον κινηματογράφο να δούμε γουέστερν,καράτε και ταινίες περιπέτειας. Σκέψεις αθώες, παιδικές, και όμορφες, περιτριγύριζαν τότε το μυαλό μας. Σκέψεις που σήμερα φαντάζουν μακρινές και άγνωστες, που πάντα, όμως θα μείνουν ανεξίτηλες στο μυαλό μας.
Περιμέναμε το Σάββατο για την καθιερωμένη έξοδο στο Βυζάντιο,στη Βενετία,στο Νίτσα,στην Tivoli ή για σινεμά στο Πάλλας,στο Απόλλων,στο Αχίλλειον.Τα καλοκαίρια μας ήταν υπέροχα,μπάνιο στη Σαλαμπριά,στο Ληθαίο,στην Κουϊντα,πολυτέλεια ήταν αυθημερόν για μπάνια στον Πλαταμώνα,Νέοι Πόροι,Σκοτίνα,Κόκκινο Νερό με τα πούλμαν του Αντωνόπουλου,του Πατρίκαλου,του Καραθανάση και του Ευαγγελακόπουλου.
Αυτές τις στιγμές δεν τις ξεχνάω ποτέ,η παρέα μας ζωντάνεψε μέσα από τις φωτογραφίες που ψαχουλεύοντας ξανάπεσαν στα χέρια μου.Σίγουρα όλοι αλλάξαμε εξωτερικά,μέσα μας όμως είμαστε ακόμη έφηβοι,ενθουσιώδεις και ρομαντικοί, όπως τότε πριν ...αρκετά χρόνια.Με την υπόσχεση ότι θα ξανασυναντηθούμε πέρασε ο καιρός,τα χρόνια κύλησαν,η ζωή μας ωρίμασε και οι υποχρεώσεις μας έκλεισαν στο σπίτι.Ελπίζοντας ότι θα ανταμώσουμε,κλείνω το τετράδιο των αναμνήσεων συγκινημένος.

—

Η σημασία της παρουσίας του πατέρα

Τι χάνουν λοιπόν τα παιδιά όταν ο πατέρας τους είναι απών, απόμακρος ή μονίμως απασχολημένος;

Κάποιες έρευνες σχετικές με την ανάπτυξη του παιδιού μας πληροφορούν ότι αυτό που τα παιδιά χάνουν είναι κάτι περισσότερο από μια «βοηθητική μητέρα». Ο πατέρας δημιουργεί με το παιδί του μια σχέση τελείως διαφορετική από την αντίστοιχη με τη μητέρα, πράγμα που σημαίνει ότι η συμμετοχή και η εμπλοκή του συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαφορετικών ικανοτήτων, ιδιαίτερα στον τομέα των κοινωνικών σχέσεων.

Η επίδραση του πατέρα φαίνεται ακόμη και σε παιδιά πολύ μικρής ηλικίας. Μια έρευνα έδειξε ότι αγοράκια μόλις πέντε μηνών, τα οποία είχαν πολλές επαφές με τους πατέρες τους, ένιωθαν πιο άνετα όταν περιβάλλονταν από άγνωστα ενήλικα άτομα. Τα μωρά έβγαζαν περισσότερους ήχους και δυσανασχετούσαν λιγότερο όταν οι άγνωστοι τα έπαιρναν αγκαλιά —πάντοτε σε σύγκριση με βρέφη των οποίων οι πατέρες δεν συμμετείχαν στην ανατροφή τους. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι τα μωρά ενός έτους που είχαν περισσότερη επαφή με τον πατέρα τους έκλαιγαν λιγότερο όταν τα άφηναν με άγνωστα πρόσωπα.

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η επίδραση του πατέρα συντελείται κυρίως μέσα από το παιχνίδι. Όχι μόνο γιατί οι μπαμπάδες αφιερώνουν χαρακτηριστικά μεγαλύτερο μέρος του χρόνου που διαθέτουν για τα παιδιά τους σε δραστηριότητες παιχνιδιού, αλλά και γιατί το στιλ του παιχνιδιού που υιοθετούν είναι πιο πολύ σωματικό και περισσότερο συναρπαστικό από την αντίστοιχη αλληλεπίδραση των μητέρων.