Ο Μικρός Πρίγκιπας

Ο Μικρός Πρίγκιπας μας μιλάει για τα πραγματικά σημαντικά της ζωής

– Καλημέρα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

– Καλημέρα, είπε ο κλειδούχος του σιδηροδρομικού σταθμού.

– Τι κάνεις εδώ; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.

– Ξεχωρίζω τους επιβάτες σε δέματα των χιλίων, είπε ο κλειδούχος. Στέλνω τα τρένα που τους μεταφέρουν, άλλοτε προς τα δεξιά και άλλοτε προς τα αριστερά.

Και μια φωτισμένη ταχεία αμαξοστοιχία, βροντώντας όπως το μπουμπουνητό, τράνταξε την καμπίνα του κλειδούχου.

– Είναι πολύ βιαστικοί, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι ψάχνουν;

– Αυτό δεν το ξέρει ούτε ο άνθρωπος της ατμομηχανής, είπε ο κλειδούχος.

Μια δεύτερη φωτισμένη ταχεία βρόντηξε σε αντίθετη κατεύθυνση.

Χρόνο με το χρόνο αυξάνεται το ποσοστό των διαζυγίων

Χρόνο με το χρόνο αυξάνεται το ποσοστό των διαζυγίων.

Όλο και πιο συχνά, όλο και πιο γρήγορα όλο και πιο «φυσικά» οι άνθρωποι λένε το «όχι» αφού πρώτα έχουν πει το «ναι» με ή χωρίς δισταγμούς κι αμφιβολίες.

Θεολόγοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι είναι ανήσυχοι μπροστά σ’ αυτό το φαινόμενο και τις πιθανές επιπτώσεις του στα ήθη, τις κοινωνικές αξίες, την ψυχική υγεία των ανθρώπων που ζουν και μεγαλώνουν μέσα σ’ αυτό.

Η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του

Η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί. Δύσκολα μπαίνει σε λόγια, δύσκολα περιγράφεται με εικόνες…

Εξάλλου είναι κάτι τόσο μοναδικό, τόσο προσωπικό που ο κάθε ένας μπορεί να μιλήσει με ασφάλεια και σαφήνεια μόνο για τον εαυτό του/της. Τα παιδιά μας τα αγαπάμε, τα λατρεύουμε… δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά!

Και ναι, ακόμα και ο χωρισμός θέλει παιδεία!

Τελικά ο χωρισμός δεν έχει να κάνει με το φύλο. Άνδρες και γυναίκες δεν χωρίζουν διαφορετικά, ούτε αντιδρούν διαφορετικά λόγω φύλου.

Όλα έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο… Και ναι, ακόμα και ο χωρισμός θέλει παιδεία!

Τα ταξίδια λένε είναι ένα παράθυρο στον κόσμο

Τα ταξίδια λένε είναι ένα παράθυρο στον κόσμο.

Ειδικά τώρα πια με τα social media ο καθένας μπορεί να καταγράψει αλλά και να μοιραστεί τις περιπέτειές του μέσω βίντεο στο Youtube αλλά και μέσω φωτογραφιών στο Instagram.

Οι Λαζαρίνες του 17ου Δημοτικού Σχολείου Τρικάλων

Οι Λαζαρίνες του 17ου Δημ. Σχολείου Τρικάλων

Τα κορίτσια τήρησαν σήμερα το έθιμο της «Λαζαρίνας» και ήρθαν στο γραφείο των εκπαιδευτικών να τραγουδήσουν τον Λάζαρο. Ένα έθιμο της περιοχής μας που έρχεται από τα πολύ παλιά χρόνια  και  γίνονται προσπάθειες να αναβιώσει και στις μέρες μας. Οι μητέρες με τα κορίτσια στολίζουν τα καλαθάκια τους με λουλούδια του αγρού και του κήπου, που είναι σε αφθονία την άνοιξη. Ξεχύνονται τραγουδώντας στους δρόμους από σπίτι σε σπίτι  ντυμένα με τα καλά τους ρούχα και στολισμένα τα μαλλιά τους με άνθη. Οι νοικοκυρές του κάθε σπιτιού τα υποδέχονται στην είσοδο και γεμίζουν το καλαθάκι με καραμέλες και γλυκίσματα. Οι δικές μας μαθήτριες, όπως και πολλές από σχολεία της πόλης, ολοκληρώνουν τη σημερινή ημέρα πηγαίνοντας  στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης μας, όπου λένε το τραγούδι, παίρνοντας έτσι μέρος στο διαγωνισμό για τον καλύτερο στολισμό καλαθιού και την καλύτερη παρουσίαση.

Το τραγούδι του Λαζάρου, όπως το κατέγραψε η δασκάλα της Α΄ τάξης κα Βάσω Γούλα, από την περιοχή των Αντιχασίων και συγκεκριμένα από το χωριό της, το Ελληνόκαστρο Τρικάλων.

Ο Διευθυντής του σχολείου

Παπαγεωργόπουλος Αντώνης

Το πείραμα του Πόλγκαρ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το πείραμα του Πόλγκαρ: «Δημιούργησε» 3 κόρες- διάνοιες για να αποδείξει ότι ιδιοφυία γίνεσαι δεν γεννιέσαι

2«Χουντίνι» ή «Φρανκενστάιν»; Ο Λάζλο Πόλγκαρ ενέπνευσε και δίχασε θαυμαστές κι επικριτές...

Η απήχηση των αγώνων σε μια χώρα με τόσο μικρή σκακιστική παράδοση, όπως η Ελλάδα έμοιαζε αμφίβολη. Η προσέλευση του κοινού στη σκακιστική Ολυμπιάδα σκακιού του 1988, που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη, ήταν όμως εντυπωσιακή.

Όχι μόνο για χάρη του Γκάρι Κασπάροφ, του Ανατόλι Κάρποφ και των άλλων μεγάλων Grand-masters, αλλά για πρώτη φορά εξαιτίας (και) μια θηλυκής ομάδας. Το παιδί – «θαύμα» του παγκόσμιου σκακιού ήταν τότε ένα κορίτσι. Tο μικρότερο μέλος μιας ομάδας τριών αδελφών, που αποτελούσαν τα 3/4 της Εθνικής Ουγγαρίας.

Η 12χρονη Τζούντιτ Πόλγκαρ ήταν η μεγάλη attraction των αγώνων. Μαζί με την 19χρονη Σούζαν και την 14χρονη Σοφία χάρισαν στην Ουγγαρία το πρώτο χρυσό μετάλλιο στην ιστορία της, αποκαθηλώνοντας την πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση (που έως τότε μετρούσε 10/10 νίκες). Άπαντες αναρωτιούνται πόση ευφυΐα μπορεί να χωράει στο μυαλό ενός 12χρονου, που απέναντι σε ενήλικες αντιπάλους έκανε 12 νίκες και μία ισοπαλία σε 13 παρτίδες!

Ο μύθος της επονομαζόμενης έκτοτε «Πολγκάρια» είχε μόλις ξεκινήσει. Τρεις αδελφές στην κορυφαία ομάδα του κόσμου. Όχι, δεν έτυχε. Eίναι ο ορισμός του… πέτυχε.

Γυρίζουμε 23 χρόνια πίσω, στα 1965. Ένας Ούγγρος ψυχολόγος (εβραϊκής καταγωγής) έχει μόλις συλλάβει το εκπαιδευτικό «πείραμα» του. Τυγχάνει να είναι παράλληλα προπονητής σκακιού και συγγραφέας σκακιστικών βιβλίων. Το όνομα του Λάζλο Πόλγκαρ. Στόχος του να αποδείξει ότι ιδιοφυΐα δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι.

«Κάθε παιδί που γεννιέται και μεγαλώνει υγιές είναι μια εν δυνάμει ιδιοφυΐα», ήταν το μότο του. Από νεαρή ηλικία είχε μελετήσει τη ζωή και το έργο 400 ξεχωριστών προσωπικοτήτων, από τον Σωκράτη μέχρι τον Αϊνστάϊν, αναζητώντας τι ήταν αυτό που τους συνέδεε, πέρα από τα ξεχωριστά τους επιτεύγματα. Το συμπέρασμα που έβγαλε ήταν ότι όλοι τους ξεκίνησαν να μελετούν από πολύ νωρίς και να έχουν εντατική εκπαίδευση.

Άθικτοι, περήφανοι άνθρωποι

Γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα απ όσα μπορείς. Περηφάνεια είναι να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι…

Είναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν μια πορεία στην ζωή τους, επιμένοντας να ακολουθούν αξίες που μπορεί να μην εκτιμούνται πια. Κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν «μικρούς», μα μέσα τους να ζηλεύουν την δύναμή που αυτοί δείχνουν. Σαν έναν Δον Κιχώτη που τολμά να τα βάζει με ανεμόμυλους ενώ αυτοί φοβούνται.

Άλλοι όμως, κρυφά τους θαυμάζουν, και τους θυμούνται για πάντα, ως φάρους που τους ενέπνευσαν, που δεν άφησαν τις ανθρώπινες αξίες να χαθούν όταν υπήρχε τρικυμία. Έλεγε κάποτε ένας τέτοιος «άθικτος» άνθρωπος, μάρτυρας σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ότι ενώ προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τα άμορφα σίδερα, κοίταξε για μια στιγμή γύρω του, είδε αρκετούς να παρακολουθούν διστακτικά.